آدم برفی ها

تعطيل

2006-11-05T21:23:00.000-08:00

به خاطر عمل پايبندی به تعهدات و سعی در بر هم زدن امکان دسترسی به کاربران مجاز، اين وبلاگ تا اطلاع ثانوی تعطيل می باشد

جهت هر گونه درخواست با آدرس صاحب وبلاگ تماس بگيريد

بيست و پنجم مــــــهر

2006-10-16T21:58:00.000-07:00

امروز 25 مهره،

25 روز از شروع پاييز قشنگ من گذشته و من هيچی ازش ننوشتم. 25 مهره. اين يکی دو روز بارون قشنگ پاييز همه جا رو قشنگ شسته. هوا تميز تميزه. ابريه اما دلگير نيست. نشستم دارم با موسيقی خيلی قشنگی که "زير آسمون بی انتها" داره پخش ميشه می نويسم. خيلی وقته که ننوشتم. خيلی وقته که دلم بران نوشتن هام تنگ شده. روزهای بارونی پاييز هميشه برام عاشقانه بودن. پر از خاطره های خوب. پر از آرامش. اينقدر که حتی تو اوج گرفتاری بيام بشينم از دلم بنويسم. خدايا چرا پاييزت اينقدر قشنگه. چرا من اينقدر عاشقشم. چرا من اينقدر هوای ابری دوست دارم. چرا من اينقدر بارون دوست دارم. خدايا شکرت که هر سال يه پاييز داره که من از هواش مست بشم. خدايا شکرت که می تونم بشنوم موسيقی قشنگی رو که ديوونم کرده. خدايا شکرت که هم خونه ای اين خونة قشنگمون خونة عشقشو پيدا کرده. خدايا شکرت. خدايا شکرت که نفس می کشم. خدايا شکرت که خونه ام گرمه. خدايا شکرت که هر وقت دلم بخواد می تونم با پدر و مادرم حرف بزنم. خدايا شکرت که هنوز هر وقت از دلم می نويسم اشکم در مياد. خدايا شکرت.

پ.ن. هم خونه!! خيلی مبارک باشه. هيچ وقت اين خونه يادت نره ها!!

2006-01-09T10:11:00.000-08:00

هواي اين جا پر از مه است
پر از نديدن
پر از برف
پر از سرما
...
پر از سكوت.
پر از حرف ِ تو.

پر از كلمه هايي كه هر دقيقه تو را از من جدا مي كنند...
دور
و
دورتر

نكند محال شوي
مي ترسم
از اين همه برف
از اين همه سرما
اين همه سكوت
اين همه حرف
اين همه مه
اين همه نديدن...

اين همه كلمه...

...

________________________________________________________
پ.ن.1.حرف ِ تو كه مي شود...يا سكوت مي كنند...يا گريه!...
پ.ن.2.سكوت كه مي كنم...گريه كه مي كنم...حرف ِ تو را مي زنند!
پ.ن.3.يكي از اينا بپرسه دارن چي كار مي كنن!

2005-12-28T05:05:00.000-08:00

دوست داشتن ِ تو...ديگر فرصتي براي دلتنگي هاي گاه به گاه ام نگذاشته است.

خيالي نيست
همه شان فداي تارت.
...
كمي مانده است به دو تا فنجان و دو تا بشقاب و دو تا قاشق و...
دوتايي شدن و
يكي شدن!
________________________________________________________________

پ.ن.چراغ قرمز...ترافيك..."دنيا ديگه مثه تو نداره...نداره نه مي تونه بياره...هيشكي مثه تو نمي تونه....نمي تونه قلبمو بخونه....بگو بگو كدوم خيابونه...كه منو مي تونه به تو برسونه..."

2005-12-09T06:27:00.000-08:00

دل ِ من توي همه ي اين روزهايي كه لباس ِ خوشي به تن دارند...مي گيرد و هيچ كس نمي داند.
انگشتان ِ من ، در تمام ثانيه هايي كه تو آن ها را توي دست هاي ات گرفته اي...مي لرزند و...تو احساس نمي كني.
نگاه ِ من، با كوچك ترين حركت پلك هاي تو...نگران مي شود و...هيچ كس نمي بيند.
لب هاي من...روي لب هاي تو...هزار بار بغض مي كنند و بغض مي كنند و بغض مي كنند و...تو شايد هيچ وقت نداني.
هيچ كس نمي بيند...هيچ كس نمي داند كه هر بار كه دهان باز مي كني...همه ي وجودم از ترس پر و خالي مي شود و شايد هيچ وقت هيچ كس نداند كه روزهاي ترديد و دو دلي ...روزهاي بودن و نبودن...روزهاي هم بودن و هم نبودن...چه قدر طولاني و كشدارند.
طو لا ني و كشد ا ر...
كه نفس آدم...

خواب پريده...مثل ِ رنگ

2005-12-05T08:17:00.000-08:00

مي دوني كه...معتاد به خود زني ام!
هميشه!
__________________________________________________
دارم /خرد/ مي شم.
نمي فهمم
احساسمو /نمي فهمم
بايد /آروم/ بگيرم.
بايد /آروم /باشمممم
تموم/ مي شه
همه /چي /مي گذره.
همه /چي/ درست /مي شه.
تو /با/ زنده گيت...
بهم /مي گيد/ كه/ خوبيد؟؟
مگه/ نه؟؟
قول بده /كه/ بگي..
قول بده /كه/ تنها/ نموني.
قول بده/ كه /تنها/ نباشي
قول بده/ كه .../.هميشه باشي
قول بده/ كه/ هيچ/ وقت/ نري..
قول /بده/...بغضامو/ هميشه /گوش/ بدي

چه م /شده؟؟؟؟

داغونم
و
داغ...
اشك/ دارم...
و
شك

چته/ دختر؟؟؟؟

هييييييييييييييييييييسسسسسسسسس../.مي شنوه!
ششششششششششششششش...قرارمون اين نبود ها...
باران...
تو رو خدا...
خدا...
خدا...چرا با من اين كارو مي كني؟
چرا/ قيمت /ِ چيزايي /كه /مي خواي /بهم ياد/ بدي...اين قدر سنگينه؟
من/ مي تونم /اما/ جاي/ زخماش /رو/ شونه م /مي مونه
زخم/ تا/ آخر/ عمر
خدا تو رو/ به/ خداي/ خودت/ قسم...
تموم اش/ كن.
من /مي تونم...
اما/ جاي/ زخماش...

Siempre recuerda que te amo

2005-11-26T07:08:00.000-08:00

دوباره زل زدن ِ تو ...و
.به تو زل زدن

.دوباره دست هاي ِ تو ...و
.دست هاي ات را گرفتن.

حرف هاي تو...و
.با تو حرف زدن

.تنها يي ات را ديدن...و
آن را با نوك انگشت زدودن

و دلتنگي هاي گاه و بي گاه
كه بيشتر هم بي گاه هستند

حلقه شدن ِ دست هاي من دور گردن ِ تو...
بلند شدن ِ پاهايم از روي زمين و...
چرخ...چرخ...چرخ...
نگاه ...نگاه ...نگاه...

روزهاي عجيبي ست باز

كاش بماند
كاش بماني
كاش بمانم!

_________________________________________________

پ.ن.1. توي هواي سرد...بدون ِ كلاه و شال گردن داره تاب مي خوره...تاب مي خوره...تااااااب مي خوره...
پ.ن.2.هيچ فك كردي؟.. چه خوب مي شه اگه دوباره برگردي؟

sounds like a Joke!..I know

2005-11-16T18:38:00.000-08:00

امروز قراره ي من و غرورم دست همديگرو بگيريم و بريم خواستگاري
براي من!
از غرورم قول گرفتم كه حتي اگه شرايط خيلي بد و تاريك شد هم دستمو امروز ول نكنه

آقاهه رو دعوت كرديم كه باهاش ناهار بخوريم
و"اون" خبر نداره...
....
...

He will do it

she will do it

He will not do it

she will not do it

I will do it

I will not do it...

به اينا مي گن آينده ي ساده.آينده ي ساده...ساده ي ساده.

دخترانه

2005-11-10T06:28:00.000-08:00

وقتی پشت تلفن می گم "حوصله ندارم" و نیم ساعت بعدش زنگ می زنی و می گی" از بالکن پایینو نیگا کن!" و دو لا می شم و بوق می زنی و اشاره می کنی که بیا پایین...
وقتی وسط اتاقم دراز می کشی و پاهاتو می زنی به دیوار و...همون جوری که کتابتو روی هوا گرفتی کلمه های ریدینگ رو از من می پرسی...
وقتی موقع هر هر کر کر...از پشت می زنی به شیر آتش نشانی و سپر ماشین ولو می شه وسط خیابون و ما هنوز داریم می خندیم...
وقتی زیر برف مجبور می شیم قدم به قدم پیاده شیم و سپر رو جا بزنیم...
وقتی دو تایی روی تخت دراز می کشیم...من روی ناخنات نقاشی می کنم و تو از آرزوهای دوتایی مون می گی...
وقتی توی سونا یواشکی پاستیل می خوریم و بعد آشغالشو می ندازیم توی شومینه و...همه از بوی گندش فرار می کنن...
وقتی کلاس نمی ریم ...
وقتی می ریم لب رودخونه ...
وقتی تصمیم می گیریم کارای بد بکنیم اما عرضه شو نداریم...
وقتی با امید میاین د نبالم که بریم فشم...
وقتی تا صبح بیدار می مونیم و فرانسه می خونیم و تانگو در پاریس می بینیم ...
وقتی اخلاقای گندمو تحمل می کنی و حتی یه کلمه هم حرف نمی زنی...

...

دوست دارم باور کنم که وقتی هستی...هیچ غم و غصه ی گند و گنده ای توی دنیا نیست .
دوست دارم یادم بره...
همه چی رو.
دوست دارم به هیچ کدوم ِ مزخرفات ِ این طرف فکر نکنم...
دوست دارم همه ی تو رو مثه یه خواهر باور کنم...
دوست دارم بدونی که بودن ات توی این دنیای سرگردونیام...بعضی وقتا عجیب بوی معجزه می ده. به قول امروز..."بد رقم!".

به جان ِ باران.

2005-11-06T18:43:00.000-08:00

Do you need a MIRACLE?

No.thanks.

2005-11-05T06:34:00.000-08:00

چشمانم را باز می کنم.سردم است.دست ام را همان طور که توی تخت خوابیده ام دراز می کنم و پرده را کنار می زنم...گیج ام و سر در گم.پتو را روی سرم می کشم تا دوباره بخوابم...بی فایده ست.بلند می شوم.جلوی آیینه موهایم را جمع می کنم.پشت پنجره می روم...بر می گردم و لبه ی تخت می نشینم...دوباره بلند می شوم...راه می روم...می نشینم...به ترجمه های روی میز نگاهی می اندازم...می روم به طرفشان...بر می گردم...راه می روم..." بریم ریمیا!"...و می رویم.
آرام و قرار ندارم.آشفته گی ام می کشاندم تا...

نیاوران...موزه ی حیات وحش...کوچه پس کوچه های دار آباد...هوای پر بغض...چشم های تو که خالی ِ خالی اند و هیچ دوست ندارم به شان خیره شوم...صدای رودخانه...کلاغی که شنا می کند...سکوت است و سکوت...نشستن کنار رودخانه...دست هایی که دوست شان ندارم...انگشتانی که از تماس نوک آن ها با پوستم منزجر می شوم...مقاومت نمی کنم!...باران می گیرد... صخره ای تنها...خرگوشی می دود...بوی گند شیر کاکائو...صدای جهنمی ِ خرچ خرچ ِ چیپس...فرار می کنم...هنوز آشفته ام...وقت برگشتن نیست...
آشفته گی ام می کشاندم تا...رودهن...حیاط شلوغ است...چرخی می زنم...اما ...آن جا هم آرام نمی گیرم...
می کشاندم تا...نوبنیاد...خسته شده ام...هنوز سر در گم ام...انگار هر جا که می روم خاک اش ، جنازه ی دلتنگی هایم را پس می دهد...مستاصل ، وسط ِ میدان می ایستم...جایی هست ؟که نیست.کسی هست ؟که نیست...بارانی هست؟... که نیست.حالت تهوع دارم...
دوباره می کشاندم تا...تجریش...امامزاده ی بالای کوه...حتی اسم اش را هم نمی دانم...اما می دانم که بالاست...بالای بالا...پایم را که توی حیاط می گذارم...می شکنم...زانو می زنم و...بلند بلند.بلند بلند...انگار که هیچ کس نیست.انگار که هیچ کس نمی شنود...دست خودم نیست...قرآن اش را می گذارد کنار و به طرفم می آید...زیر بغل ام را می گیرد و بلندم می کند...مقاومت نمی کنم.می نشاندم کنار حوض...دست اش را توی آب می زند صورتم را خیس می کند...نگاه اش نمی کنم...صدای هق هق ام را انگار که اولین بار است که می شنوم گوش می کنم...از توی کیف اش چادر نمازش را در می آورد و می پیچد دورم.تکیه می دهم به درخت.بدون این که حرفی بزند دوباره قرآن اش را بر می دارد و شروع می کند.بلند ...بلند...هنوز آرام نگرفته ام...اما گرم شده ام.دست ام را می گذارم روی دست ِ گوشتالو و سفیدش.هیچ نمی گویم...سرش را از روی قرآن بلند می کند و لبخند می زند...نمی دانم چند ساعت شده ...اما بلند می شوم.می خواهم چادرش را تا کنم...نمی گذارد.دوباره دست ام را روی دست اش می گذارم و...می آیم...
به خودم که می آیم...روبروی خانه ایستاده ام...
قهوه ی تلخ...تراس...خیسی ِ قطره ها روی صورتم...
لیوان داغ را نزدیک لب هایم می کنم و بخارش را می بلعم...
سرد است...انگار هیچ گاه...

2005-11-03T03:06:00.000-08:00

امروز اولین روزیه که بی کار شدم!دیشب تا اون جایی که پاهام می تونستن راه رفتم. فکر کنم قیافه م خیلی مسخره و موش منش شده بودوقتی که با بغض تند تند راه می رفتم و به زمین و زمان و فرهنگ و مذهب و هر کوفت ِ دیگه ای که باعث شد کارمو از دست بدم بد و بیراه می گفتم!
.اما امروز...دیگه اون قدرا هم برام مهم نیست!
.شایدم دارم خودمو گول می زنم و هیچی تا حالا نتونسته بود این قدر داغونم کنه.
می دونی ریمیا؟ خیلی چیزا اون قدر سفت و سخت به زنده گیت چسبیدن که محاله بتونی بکنیشون.درست مثل دو تا برگه ی کاغذ که با چسب رازی به هم چسبیدن و اگه بخوای جداشون کنی...از هیچ کدوم هیچی جز تیکه های کاغذ پاره چیزی نمی مونه.حالا که کاری ندارم...انگار هیچی ندارم.دوباره ضعیف شدم...می بینی؟.پر از نفس تنگی ام...
می فهمی؟
احساس می کنم دارم مثل این آب نباتای سفید و قهوه ای ِ پیچ پیچی بد مزه...هی دور خودم می چرخم و می چرخم و می چرخم ...همونایی که یه کم هم مزه شون به تندی می زنه...
می دونی؟
امروز رو هیچ وقت یادت نره ریمیا!

2005-10-29T22:27:00.000-07:00

صدای ات می کنم تا بشنوی
نمی شنوی
...
فر یا د می کشم

دوباره فر یا د می کشم

حتی سه باره

...
لبانم سرد می شوند...

ریه هایم پر از خون شده...
باز هم
فریاد...

دور تر از این حرف هاییم!

Popsicle...Icicle!

2005-10-25T06:00:00.000-07:00

هوا دوباره دارد سرد می شود.آخرش من نفهمیدم چرا هر چیزی حتی اگر برای هزارمین بار هم تکرار شود, باز می گویند"دوباره".چرا نه "سه باره" ؟....مممممم.باید از آن اعداد ِ اسرار آمیز باشد به گمانم.نمی دانم.آخرش هم نفهمیدم... و اصلا حالا مگر همه چیز را فهمیده ام؟
می گوید:" باز نزدیک ِ زمستون شد و سگ شدن ِ تو هم شروع شد؟...با همه آره...با منم آره؟نمی گی نگران می شم؟ نمی گی این دختره آدمه...دل اش تنگ می شه؟...باز هوس ِ یخی شدن کردی؟..."...
هوس ِ بستنی یخی می کنم.پرتقالی, شاتوتی...بهار ساکت می شود.دوست دارم همان طور حرف بزند تا من به بستنی یخی فکر کنم.بر می گردم نگاه اش می کنم. لب های اش هنوز تکان می خورد اما صدایی نمی شنوم... یعنی چه؟...هنوز با همان حرارت حرف می زند و دست های اش را هم مثل همیشه این طرف و آن طرف می برد.خنده دار است...مثل بازیگر ِ فیلمی که انگار یک دفعه صدای اش قطع شده باشد!...چند قدم به طرف اش می روم.یعنی خودش نمی داند که صدایش قطع شده؟
"شاید داره ادا در میاره...اما نه...صدا ها؟...صداها چی شدن؟..."
بر می گردم که پشت سرم را نگاه کنم...باور نمی کنم...
"بهار...بهار...این جا رو...قندیل...اون جا هم هست...وای چه قدر قندیل....تکون می خورن...بهار قندیلا راه می رن...نگا کن...چه قندیلای غول پیکری!...می بینی؟...اندازه ی آدم ان...اونو ببین...کرابات زده...اون یکی شال سرش کرده...بهار...ببین...نیگا کن..."
بر می گردم تا ببینم او هم همان چیزی را می بیند که من می بینم ...اما...خدایا...نه!...دوباره باور نمی کنم .(این "دوباره" باز هم از همان" دو" ها دارد.آخرش هم نفهمیدم!.)بهار هم قندیل شده!..ترس دارد به زور من را ور می دارد!... یک حفره روی قسمت بالای قندیل هنوز باز و بسته می شود که حدس می زنم دهان ا ش باشد.یعنی هنوز متوجه نشده که صدا ندارد و قندیلی شده؟؟...مات شده ام.به طرفم می آید...می ترسم...دوباره آدم هایی که رد می شوند را نگاه می کنم...حفره های صورتشان باز و بسته می شود...کابوس نیست.من که خواب نیستم.بیدارم...ناخن ام را روی گردن ام فشار می دهم ...دردم می آید...اما هنوز قندیل ها این طرف و آن طرف می روند...مثل آدم ها لباس پوشیده اند...!...سردم می شود.شاید هم از ترس باشد...می خواهم دست هایم را بکنم توی جیب ام...اما نمی توانم!...سرم را دولا می کنم که ببینم نکند دست هایم افتاده باشند...اما دستی نیست...احساس می کنم هر لحظه ممکن است سقوط کنم.داغ می کنم!...بهار داد می زند..."باران چرا این جوری شدی؟."مردم جمع می شوند...همهمه می شود که..." وااااای چه قندیل ِ غول پیکری!"

2005-09-29T09:29:00.000-07:00

احساس غریبی دارم این جا. چیزی مثل کنده شدن...مثل رها شدن...مثل خالی بودن از همه ی دغدغه های دنیا...مثل ِ نبودن و لذت بردن...مثل ِ پرواز...

روز ِ تولدمه!
همیشه آرزویم بود توی همچین روزی...جایی باشم که از همه ی عالم دور باشم.فقط خودم باشم.خود ِ خودم.نه آن خودی که با بهار می گوید و می خندد...نه آن خودی که خانم معلم است...نه آن خودی که اصلا نمی شود اسمش را "خود" گذاشت...
حالا هستم ریمیا...خودم هستم و خودم.باران ِ باران. آدم ها گاهی چه زود به آرزوهایشان می رسند.نه؟...عجیب نیست؟
بیست و دو سال.فکرش را بکن...یک , دو , سه , چهار, پنج , شش , هفت , هشت , نه , ده , یازده , دوازده , سیزده ,چهارده , پانزده , شانزده , هفده , هجده ,نوزده!...نوزده...نوزده...,...بیست ,بیست , بیست و یک ,بیست و یک...حالا هم بیست و دو!می بینی ؟...حتی گفتن اش هم انگار خیلی طول می کشه.بیست و دوسال , شب و روز زنده گی کردن.خاطره ساختن...بزرگ شدن...
این کوه ها حتما بیست و دو ساله های زیادی را دیده اند...کاش می توانستند حرف بزنند ...سکوت ِ این جا کمی زیاد سنگین است...
می دانی چیست ریمیا؟ شاید مسخره ا م کنی.می دانم که همین چند ثانیه ی پیش بود که گفتم دوست دارم تنها باشم...اما خب...خب راستش الان که دارم حرف می زنم دوست داشتم یکی کنارم بود!...دوست داشتم یکی این جا برایم شعر می خواند...فروغ می خواند...می خواندی...
از صبح که ازین جا سر در آوردم یک بغض ِ داغ توی گلویم جا خشک کرده.از کجا می دانم داغ؟...حب این را از حرارت ِ اشک هایی که توی چشم هایم بی خبر می آیند می فهمم.گرم می شوم یک دفعه انگار...آدم موجود عجیبی ست. نه؟
کاش می توانستم همین الان بلند شم و بروم کنار دریا...همین الان..
_"دریا؟ چرا ؟"
_"صداشو واسه گوشام می خوام...موجاشو واسه چشمام...موج هایی که میان اما نمی رن...ماسه هاشو واسه پاهام...نبضم سرد می زنه..."
_" اما تو که الان کنار دریایی!"
دور و برم را نگاه می کنم.راست می گفت...چه طور نفهمیدم...از روی سنگ ها بلند می شوم.باد روسری ام را از سرم می اندازد...از هر چه که تن ام را زندانی کرده متنفر می شوم...لباس , کفش , شلوار ِ سفت و سخت ِ جین..
روبروی دریا می ایستم...بیا...بیا...بیااااا...
موج , مچ ِ پاهایم را مدام می گیرد و رها می کند...می گیرد...رها می کند...می گیرد...رها می کند.خودش را با سر و صدا می رساند به پاهایم ...آن ها را نوازش می کند...ماسه هایی که با خودش می آورد...مثل بوسه های کوچک...قلقلک ام می دهند...و...دوباره رها می کند...و دور می شود...
دوباره دلم کسی را نمی خواهد...و دوباره می خواهد...تشنه ی حرف زدنم انگار.تشنه ی خواندن.تشنه ی فریاد...تشنه ی دیدن...
_ " آب خیلی سرده.داره سردم می شه..."
_"آب؟...مگه اون جا آب هست؟"
سرم را بر می گردانم و نگاه اش می کنم..یک پلک زدن است و...دوباره تا چشم کار می کند کوه است و کوه .سنگ است و سنگ...
یک پلک زدن است و...دوباره نیست!

2005-09-26T09:20:00.000-07:00

خسته و تنهام

....

خیلی خسته...

خیلی تنها

2005-09-22T06:04:00.000-07:00

دلم يه فرياااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااد مي خواد...

كه بگم...

...

خدااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

خوشحالم كه نمردم!

خوشحالم كه نمردم!

خوشششششششحالم

خوشحالم كه هنوز نفس مي كشم

خوشحالم كه زنده م

مي فهمي؟ زنده!..نفسسسس...هوااااااااااا...

....مممممم

____________________________

پ.ن.1.عمرا بفهمي چي اصن مي گم.حاليته؟؟؟؟.

براي باران

2005-09-21T11:21:00.000-07:00

سلام باران
كلي با خودم كلنجار رفتم تا راضي شدم اين نامه رو برات بنويسم. نمي دونم شايد چون هنوزم بهت ايمان دارم. شايد چون هنوزم مطمئن ام مي توني مثل بقيه نباشي... شايدم چون هنوز دوسِت...
امروز از چراغ قرمز جهان كودك كه رد شدي و ديدم ات دنبال ات بودم. واسه ي خودت خانمي شدي دختر! باور نمي كردم يه روزي بزرگ بشي. يادته هر بار دعوا ميكرديم مي گفتم" آرزومه كه زنده باشم و ببينم كه تو بزرگ شدي و ديگه ازين رفتاراي بچه گانه نمي كني"!
توي گل فروشي كنارت ايستاده بودم نفهميدي؟ حواس ات حسابي پرت گل ها شده بود اون موقع كه داشتي چشمات رو روي گل ها مي چرخوندي از پشت عينك دودي زل زده بودم به ات. چه قدر دوست داشتم عينكم رو بردارم و دوباره مثل اون وقتا كه توي آيينه خيره به ات نگاه مي كردم بدون تيره گي ِ عينك دودي ، روشني ِ پوست تو دوباره ببينم. رنگ موهات ...چشمات...
اما... اما راستش با همه ي اين ها باور كن كه با همون نگاه اول فهميدم كه اين باران اون باران نيست. خيلي چيزا رو فراموش كرده، خيلي حرفارو گذاشته كنار. از اون شنيدم كه چه بلايي به سر خودت داري مياري. شنيدم قلب ات رو گرفتي توي دستات و هر كس به اش نگاهي مي ندازه... يه تيكه شو مي دي به اش! همون قلبي كه هر بار كه مي زد يه مشت خون پخش مي كرد روي گونه هات ...همون قلبي كه هر بار كه غم بودي و اتاق ساكت بود صداشو مي شنيدم. حالا گذاشتيش پشت ويترين؟... به دردت نمي خوره؟
سرگرمياي جديد... تفريح هاي رنگارنگ ...مهمونياي عجيب... بروبياهاي جديد ....دوستاي غريب...
نمي دونم چي بايد بگم. اصلا شايد به من ربطي نداشته باشه. اما... اما دوست دارم بدوني كه همه ي اين چيزايي كه دور و بر خودت جمع كردي و سر خودتو گرم كردي فقط تا وقتي كه قدم توشون نذاشتي جذاب و هوس انگيزن.
يادت باشه رفتن و دور شدن ِ همه ي اين آدمايي كه الان دور و برتو پر كردن درست مثل اومدنشونه. بي حساب و كتاب!
فقط خدا مي دونه اين دوستايي كه همه شون از دور به ات مي خندن چه دنيايي رو پشت سرشون پنهان كردن و به تو مي خندن!
ديگه هر كي ندونه من كه مي دونم .كم نديدي. زن... بچه... كوفت... زهر مار. اين آدما از همونايي هستند كه تا وقتي كه به صلاحشون نباشه دنياشونو يه گوشه زنداني مي كنن و صدا از ديوار در بياد از اونا در نمياد نمي خواي كه اسم ببرم؟... تا وقتي كه بخوان مي تونن تو رو داشته باشن و اگه دري به تخته اي بخوره و اتفاقي بيفته اون قدر هنرمندانه آسمون و زمين رو ريسمون مي كنن و به هم مي بافن كه بيا و ببين.
مي دونم آدمي نيستي كه كسي بتونه به اين راحتيا باهات بازي كنه. ترس ام از آدما نيست. از دوستات نيست... همه ي ترسم از خودت !ِ مي دونم كه خودت بد تر از همه با خودت تا مي كني. با دنيات ...با زنده گيت... با قلب ات... با روزات...حتي با خاطره هات! مي دونم اگه كسي بخواد نرم ات كنه شايد هزار سال نوري طول بكشه، اما... امان از وقتي كه خودت رو بزني به اون راه و كمتر از يه ثانيه...
باران باور كن دنيايي كه توي خودت داري بزرگ تر ازين حرفاست كه بخواي اونو اندازه ي آدماي ِ كوچيك دورو برت كني.
گيريم كه دوستاي تو آدماي زرنگي هستن كه خوب حرف مي زنن و چيزاي زيادي مي دونن... اما آخه... اما آخه من به ات ياد داده بودم كه جواب هر لبخندي رو نبايد با قهقهه داد... هر دستي كه طرف آدم دراز مي شه رو نبايد فشار داد... تو بلد بودي باران همه ي اينارو از بر بودي. مي دونستي كه هر نگاهي ارزش غرق شدن نداره... هر جسمي ارزش گرم كردن نداره...
بد بين باش باران ام... بد بين باش... بد بين باش ...بد بين باش. به همه... به زمين و زمان بد بين باش. به عالم و آدم بد بين باش. اون قدر كه وقتي اعتماد رو تجربه كردي با همه ي وجودت شيريني اون رو بچشي. با همه ي سلول هات...

خيلي نصيحت كردم ببخش نمي دونم چرا... شايد... شايد ...چون هنوزم فكر مي كنم اوضاع نبايد اين طوري باشه كه هست.
خودت باش باران فقط ِ فقط خودت باش .باور كن خودت از همه بهتري... از همه بهتر
.بگذر. از وسوسه هاشون بگذر. از وعده هاشون
تو كه نه گفتن رو خوب بلد بودي نبودي؟
خودت باش خوده خودت

مواظب خودت
...

آهاي... خبر نداري

2005-09-18T19:32:00.000-07:00

_"تابستون هم تموم شد"

اگر بودي ، حتما مي پرسيدي " چرا نمي گي پاييز شروع شد؟"...آره...اگر بودي.و لي خب حالا كه نيستي ديگر چه فرقي مي كند كه بگويم چي تمام شد و چي شروع شد.به ات نگفته بودم اگر نباشي دنياي باران خالي ِ خالي ست؟.گفتي نبايد اين طور باشد اما با گفتن ِ تو هيچ چيز عوض نشد.مثل وقت هايي كه با صبر و حوصله روبرويم مي نشستي و با من حرف مي زدي.گوش مي دادم اما نه حرف زدن ِ تو دردي از من دوا مي كرد و نه گوش دادن ِ من.چيزي تغيير نمي كرد...زنگ زدن به تو...حرف هاي تو...اشك هاي من...و...دوباره خالي شدن ِ همه ي دنيا.دنيايي كه هر لحظه و هر ثانيه داشت بدون اين كه بدانم چرا، روي سرم خراب مي شد!...و آن قدر سماجت كرد تا...تو را گرفت و بعد روبروي من ايستاد و با تمسخر پوز خند زد كه "آخر الاكلنگ بازي كه به تنهايي نمي شود!."
نه .نه...قصه ي سوزناك نمي خواهم بگويم.احتياج به گريه كن و دلسوز و ناصح هم ندارم.ديگر حالم ازين نصيحت هاي از راه دور به هم مي خورد.هميشه از نبودن ات مي ترسيدم. حالا نيستي و اين ترس تا ته ِ وجودم رفته...گاهي احساس مي كنم كه اين ترس يك دفعه تبديل به آن چنان قدرتي مي شود كه مي توانم تا آخر راه را خودم بروم.تنها.گاهي احساس مي كنم مثل يك پرنده مي توانم بپرم و بدون اين كه پشت سرم را نگاه كنم هر جا كه مي خواهم بروم.نمي دانم اين "قدرت " عجيب از كجا مي آيد...شايد از تنهايي.شايد از ترس.نمي دانم...
اصلا داشتم چه مي گفتم؟...آهان...
_"پاييز شروع شد!"

grams 21

2005-09-11T01:37:00.000-07:00

HOW MUCH DOES LIFE WEIGHT?

They say we all lose 21 grams at the exact moment of our death…
Everyone.
.the weight of a stack of nickels,
The weight of a chocolate bar.
The weight of a hummingbird,
- and…perhaps …
also of a human soul!

__________________________________
پ.ن.1.جدي اين زنده گي چه قد مي ارزه؟
پ.ن.2.نفس ِ منو مي گيره اين فيلمه

دلتنگي

2005-08-31T03:39:00.000-07:00

دلتنگي هاي آدمي را پاياني نيست. دلتنگي از نبودن. از نديدن. و از بي باران بودن در اوج حضور باران. دلتنگي ها را پاياني بايد تا التهاب جان خسته ات را آبي به لب آري، يا شرابي تا آتش بر آن نهي. دلتنگي هاي آدمي را پاياني نيست جز آنکه آدميت را به فراموشي بسپاري. که خاصيت دل، تنگ شدن است و خاصيت آدمي دلي در سينه داشتن. دل تنگي هاي آدمي را پاياني نيست تا آنگاه که از شدت انتظار به جستجو برخيزي و ....و
و رد پاي او را که مي جستي در ويرانه اي بيابي بدنام

دلتنگي هاي آدمي را پاياني نيست

آدم برفي بزرگه

2005-08-28T01:34:00.000-07:00

_" تا همين هفته ي پيش سر ِ مهريه دعوا داشتن.پسره راضي بوده اما مادرش زير بار نمي رفته ...مي گفته دختر كه قحط نيست...تازه دختره پول عمل ِ دماغشو هم از پسره گرفته.گفته تا دماغمو عمل نكنم...عروسي نمي كنم...پسره خيلي پسر ِ خوبيه آخه مي گن فقط يه مزدا كادوي عروسي داده به دختره...البته خونه شون زياد بزرگ نيست .نمي دونم اينا چرا اين همه پول دارن رفتن اون جا خونه گرفتن.مامان دختره گفته دختر من توي جاي كمتر از دويست متر نمي تونه زنده گي كنه.آخه افسرده مي شه.برده كه نيست .نا سلامتي آدمه!...خيلي هم همديگرو دوست دارن.مي گن عاشق هم ان!..اما طفلكيا اين دو هفته آخر خيلي اذيت شدن.آخه دختره مي گه ماه عسل برن تايلند اما پسره مي گه برن كيش...دختره هم خب آرزو داره ديگه!...اينه كه يه كم...اين دو هفته جر و بحث داشتن.اما واسه هم مي ميرن...اين نگيناي روي صورتشو مي بيني ؟..اونا دونه اي ده هزار تومن درومده.خونواده شون هم خيلي با كلاس ان.پسر دختراشونو مي بيني ....باران كجا مي ري؟...بستني نمي خوري؟..."
از حرفاش حالت تهوع گرفته بودم.اين جور وقتا اگه شانس
بياري و مراسم عروسي توي يه جايي باشه كه يه حياط گنده و خلوت داشته باشه ، مي توني بزني بيرون و خودتو گم و گور كني تا مراسم تموم شه... و بذاري تا اون جايي كه دلشون مي خواد در باره ي تو حرف بزنن و وقتي هم خسته شدن ...دوباره بحث ِ شيرين ِ عروس و داماد رو ادامه بدن!.كه كي از كي سر تره...و دختره وضع اش چه طوره و پسره چند تا ماشين داره و جهيزيه ش چيا داشته و چيا نداشته و....حرفاي آدم بزرگا!ِ ...حرفاي آدمايي كه "سَر بودن" رو توي حساب بانكي و مدل ِ چشم و ابرو مي بينن !...
و...من خوشحال ام.خوشحال نه به خاطر اين كه دوست ام رفت خونه ي بخت و دامادش بيست ميليون به خاطر چهار ساعت خرج كرد .و نه به خاطر اين كه همه مي گفتن "عجب پسر خوب و دست و دلبازي!"...و "احمقي"!.و نه به خاطر اين كه دختر و پسر همسايه مون ماه عسل مي رن جزاير قناري و نه به خاطر اين كه شام ِ عروسي شون خوب بود و اركسترشون محشر بود...من خوشحال ام چون هنوزم معمار هاي خوبي پيدا مي شن كه واسه خونه ها و تالار هاشون حياطاي پر درخت مي ذارن تا اگه يه نفر نخواست با پسراي خوش تيپ و مست برقصه ...بره و توي حياط راه بره و هوا بخوره!!...هواااااااااااااااااااااااااااااا

_____________________________________________________________________________
پ.ن.1.دارم به اين نتيجه مي رسم كه چيزي به نام "عشق" وجود خارجي نداره.تقريبا فكر مي كنم يه چيزيه مثل ِ يه "مارك"!.يه مارك ِ گرون و معروف كه اين جا ها پيدا نمي شه و هر كسي مي تونه روي يه تيكه كاغذ چاپ اش كنه و بچسبونه به كالاي خودش ، تا اونايي كه اين مارك رو مي شناسن وقتي اون جنس رو مي بينن بگنwow
.و در نتيجه اون جنس فروش بره.و خب اين جور وقتاممكنه اصل اون مارك هم پيدا شه ...اما اون قدر مشابه اش زياد شده كه ديگه تشخيص اصل و فرع اش زياد آسون نيست و تازه...شايد اون قدرا هم مهم نباشه.

still...I dont know where I belong!

2005-08-23T00:35:00.000-07:00

I leap on to my desk!!why do I stand here?to feel taller than you?no.I stand on my desk to remind myself that we must constantly force ourselves to look at things differently.the world looks different from up here.if you don’t believe it,…stand up here and try it.all of you.

(Dead Poet Society).

مرده ي اين فيلم ام.اين رابين ويليامز ژنتيك اش عجيب غريبه.خب اصن از قصد خدافظي نكردم.دل ام نخواست.اصلا چه فرقي داره؟.مگه مهمه؟.تو اون قد سرت شلوغه كه اگه صد سال هم بگذره و من نباشم يه بارم از خودت نمي پرسي كه اين كجاست!.نه كه تقصير تو باشه ها.نه.من آدم نيستم.اگه آدم بودم اين قد خودمو واسه پول از گرفتن بابا شكنجه نمي كردم.اين ترم هم اگه حقوقم ماليده شه ديگه بايد يه فكر اساسي كنم.همين مونده بود ديگه بابا ازم بپرسه "پول نمي خواي باران؟"...اين همه جنگيدم و دعوا كردم كه بذارن برم توي اين موسسه ي كوفتي...آخرشم برگردن با طعنه بگن پول نمي خواي...خيلي زور داره.آدم دوس داره همون جا بميره.هر جا بري همينه.ديگه البته فرقي هم نداره زياد.به هر حال بايد يه فكر اساسي كرد.بايد يه حركتي...يه اتفاقي رخ بدم.يادت به خير كه گفتي"من از جمود مي ترسم"..حالا كه ديگه تو هم نيستي تا به دغدغه هاي يه نيمه آدم ِ بيست و يه ساله گوش بدي.به قول نيكان كه مي گفت به هر حال بايد گفت.حتي اگه دغدغه هاي آدم اون قدر ابتدايي و مزخرف باشه كه نشه به اش گفت "دغدغه".ازون كلمه هاي زشته ها."غ" يه دونه ازون حرفاست كه اگه بغض داشته باشي نمي توني درست بگيش.خب نه كه آدم از حرف نزدن بميره ها نه.ديگه همه مي دونن كه اگه "منقاش" نداشته باشن ، حرفي از من نمي شنون.اما حالا اين جوري شده ديگه.داره ازين "زوربا" خوشم مياد.حيف كه چند وقته از بالاي تخت ام جم نخورده اما حواسم هست.مي دوني مرحله ي اول فراموش كردن ِ خيلي چيزا اينه كه سراغشون نري اما حواس ات بهشون باشه.اين قدم ِ اول براي فراموش كردن و بوسيدن و كنار گذاشتنه.چه قد احمق بودم كه به حرف خودم گوش دادم و باور كردم كه يه ترم آف بودن مي تونه خوب ام كنه.كاش يكي بود مي زد تو سرم و مي گفت كه اين يه ترم بيكاري فقط بد ترت مي كنه.اما هيشكي نبود.مثل هميشه هيشكي نبود.البته بهتر.شايد اگه يه همچين كسي بود من هميشه بايد تو سري مي خوردم.اون وقت ميومدم اين جا مي نوشتم كه كاش اين نبود كه اين قد بهم تو سري بزنه.همينه ديگه.اينو ياد بگيري خيليه ها.تا وقتي نداري...خودتو مي كشي كه كاش بود.وقتي مياد...همه ي عالم و كائنات رو از لطفشون پشيمون مي كني.بعد مي فهمي كه تو رو اصلا براي همون نداشتن ساختن."مجيدي" خودشو كشته اينو بگه.يه احساس خوبي به اين "پرستويي" دارم.آنتوني هاپكينز ِ تو.نيكلاس كيج ِ من.چه قد خسته بوديم وقتي اين فيلمه رو مي ديديم...حالا زيادم مهم نيست.گفتم كه بدوني يه بارم تنها مي رم مي بينم اش.نه اين كه چون بخوام به روزاي با تو بودن نقب بزنم ها...نه.يه بر تنها مي رم كه ...تنها باشم.چميدونم.شايد يه بار ديگه دلم يه جاي بزرگ و تاريك بخواد.تو زود رنج شدي.با هر حرف كوچيك ِ من از كوره در مي ري و داد و بي داد راه مي ندازي.غذا نمي خوري.وقتي مياي خونه مي گي حرف نزنم.روزا هم كه خودت حرف نمي زني.دلم برات خيلي تنگ شده اما حيف كه اين جمله برات خيلي مسخره ست.من مي گم:" دلم خيلي تنگ شده".تو مي گي.."خب..ديگه؟".آدم دوس داره همون موقع همه ي كره ي زمين ، بدون ِ اون بره بالا و بعد برگرده پايين و بخوره تو سرش كه وقتي مي گه دلم تنگ شده يكي به اش نگه خب ديگه؟.منم عادت كردم البته ها.اما خب...عادت ها از زنده گي كردن هم سخت ترند.چرت مي گن كه هر چي عادت شه آسون مي شه...
دقت كردي چه قد گفتم" تو"؟.عين اين پيرزناي غرغرو..كه همه چي رو مي ندازن تقصير ِ اين "تو" و...اون "تو".راستي من بايد چي كار كنم كه اين قد نگم" تو" اين جوري...اين "تو " اين جوري...اون "تو " اين جوري..ااه .تلفن بود.كي حال داره ناهار بره اون جا؟.حالا بشينيم بگرديم دنبال بهونه.ببينم كدوم اين كارتاي بهونه اعتبار داره!...حالا بي خيال.بعدا بگرد ريميا.اصن دقت كردي چه قده بهم كيف مي ده اين وبلاگه رو كسي نداره.چه قد؟.خيلي.اندازه ي ...اندازه ي...!!هميشه اين جا كه مي رسم مي مونم.تا ميام بگم اندازه ي چي، مي مونم كه واقعا اندازه ي چي بگم؟.چي اون قد بزرگ و قشنگه كه بگم؟يا چي اون قد بده كه بگم.مي مونم.ممممممممم...آهنگه خوبه نه ريميا؟.مخصوصا اون جا كه مي گه "دن نو ور آي بي لانگ"...چه جوري مي شه يكي اون ور دنيا قصه ي تو رو يه جوري بخونه كه توي عوضي وقتي اين ور دنيا مي شنويش نتوني جلوي اشكاتو بگيري؟.چيز پيچيده اي نيست البته.اگه باور كنيم كه صدا ها و قصه ها بعد از به دنيا اومدن توي فضا معلق مي شن ، اون وقت بايد انتظار اينو داشته باشي كه بعد ازين همه سال كه از عمر زمين و فضا مي گذره اين قصه ها و صدا ها به خاطر كم بودن ِ فضا ، هي بخورن به همديگه.يا هي بخورن به آدما...يا هي بخورن به ديوار....

I don`t know where I belong

2005-08-20T10:48:00.000-07:00

Just one last dance....oh baby...just one last dance

We meet in the night in the Spanish caffe
I look in your eyes just don't know what to say
It feels like I'm drowning in salty water
A few hours left 'til the sun's gonna rise
tomorrow will come an it's time to realize
our love has finished forever

how I wish to come with you
how I wish we make it through

Just one last dance
before we say goodbye
when we sway and turn round and round and round
it's like the first time
Just one more chance
hold me tight and keep me warm
cause the night is getting cold
and I don't know where I belong
Just one last dance

The wine and the lights and the Spanish guitar
I'll never forget how romantic they are
but I know, tomorrow I'll lose the one I love

There's no way to come with you
it's the only thing to do

Just one last dance, just one more chance, just one last dance
...

yes,,,I was whispering in your mouth

2005-08-16T09:25:00.000-07:00

برايم نوشتي:

"گوش كه بسپاري به آواي گيتي
تَر مي شوي
خيس ِ خيس،
اگر دل بدهي به هر آن چه هست
_هر آن چه نيست_
مي برمت با صداي خود به دور ها
آن جا كه
صدايي نيست
حريم سكوت است
سكوت.
قلم اگر شكسته نبود
و پر ها بسته ، تا خود ِ دور ها
تمام صفحه ها
را جوهري ي ِ خواستن ِ تو مي كردم
تا بداني..."

و رفتي...

:`(

2005-08-15T21:05:00.000-07:00

ديگر دارد راستي راستي باورم مي شود كه يك اتفاقي توي صور ِ فلكي ِ مربوط به سرنوشت ِ من افتاده .نمي دانم.شايد دو تا از ستاره ها به هم بر خورد كرده اند و همه چيز را به هم زده اند.شايد هم يك ستاره از جمع ِ ستاره هاي ام كم شده و...ستاره هاي ديگر سر درگم شده اند.شايد هم يك ستاره اضافه شده و به خاطر ِ آن ، ستاره هاي ديگر راهشان را گم كرده اند...شايد هم يكي از اين ستاره ها خيلي به زمين نزديك شده و شايد هم...خيلي دور...نمي دانم.

اما مطمئن ام كه آن بالا بالا ها...حتما خبري هست...

___________________________________________________________________________

پ.ن.1.دوباره فرودگاه ، دوباره گريه ، دوباره دستاي كوچولوشو بوسيدن و توي غم ِ چشماش ، مُردن.دوباره پله برقي ِ مزخرف ِ فرودگاه، كه همون طور كه بالا مي ره...انگار قلب تو رو هم از جا مي كنه و مي بره اون ور دنيا...دوباره سفر ، دوباره رفتن...دوباره تنها شدن...دوباره سكوت...دوباره نبودن!

پ.ن.2.آي ...ستاره ها،...بر گرديد سر ِ جاي خودتون...من ديگه نمي تونم.

قسمت ِ تو سفر شد و...قسمت ِ من دلواپسي

2005-08-15T01:36:00.000-07:00

رفتن ات نزديك است.قول دادم كه به اش فكر نكنم...اما وقتي اين قول را مي دادم ، از سخت بودن اش خبر نداشتم.
هر طور فكر مي كنم مي بينم شايد هيچ كس نمي توانست به خوبي ِ تو يك "نشانه" باشد.يك "نشانه" براي راه افتادن.يك "نشانه "براي ادامه دادن.براي دوست داشتن.براي خنديدن، براي نگاه كردن...براي "بودن".اين كه چه قدر دل ام براي ات تنگ مي شود را نمي دانم.اما مطمئن باش ، هديه ات حالا حالا ها نمي گذارد شب ها خواب به چشم ام بيايد.گاهي قصه ها چه كوتاه اند.مگه نه؟اما خب ، بعضي وقت هاهمين قصه هاي كوتاه حرف هايي دارند كه حتي رمان هاي چند صد صفحه اي ، از گفتن ِ آن حرف ها عاجزند.راستش را بخواهي ،آن قدر هواي با تو بودن خوب و پاك بوده كه بعد از رفتن ات تا مدت ها از دود هاي سياه زندگي ام ، به سرفه نيفتم...
_"چه قدر دوست ام داري؟"
_" تا نهايت اش.تا آخرش.خيلي...زياد."
" حتي اگه فقط يك روز پيش ات باشم؟"
_" حتي اگه فقط يك دقيقه باشي...بازم دل ام مي خواد همون قدري كه آخرش ِ دوست ات داشته باشم."
_"چرا؟"
_"چون نمي خوام جلوي احساسمو بگيرم.چون نمي خوام احساس به اين قشنگي رو بكُشم. چون با تو روح ام نفس مي كشه...نفسسسسس"

".آخ كه من دلم مي خواهد باز هم صداي خنديدن ات را بشنوم.صداي حرف زدن ات.اگر گلي را دوست داشته باشي كه تو يك ستاره ي ديگر است ، شب تماشاي آسمان چه لطفي پيدا مي كند.همه ي ستاره ها غرق ِ گل مي شوند.در مورد آب هم همين طور است.آبي كه تو به من دادي به خاطر قرقره و ريسمان درست به يك موسيقي مي مانست...يادت كه هست؟...به آن مي ماند كه عوض ستاره يك مشت زنگوله به من داده اي ..."

بدون شرح

2005-08-12T19:36:00.000-07:00

تمام ديشب رو به خاطر امروز نخوابيدم!.مي بيني؟من بلد نيستم توي لحظه زنده گي كنم.چشمام بسته بود ، اما خودت بهتر از هر كسي مي دوني كه به هر چشم بستن و به هر حرف نزدني ، خوابيدن نمي گن.يه شب ِ طولاني و پراز دلهره.چند ساعت بيشتر نمونده!.ديگه حالم داره از منتظر موندن به هم مي خوره.دلم مي خواد زود تر بري و هر چي هم خاطره قراره برام بذاري ، با خودت ببري.مي دونم كه امروزم يه روز ِ مثل روزاي ِ ديگه.حالا گيرم كه به قول خودت تو يه موجود سبز ِ يك چشم با مژه هاي بلندي كه روي سرت آنتن داره و ...به خاطر من روي صورتت پوست آدم كشيدي!...آره.آره.آره.هيچ اتفاقي قرار نيست بيفته.تو مي ري و خيلي زود همه چي رو فراموش مي كنيم.مگه نه؟.اصلا كي تا حالا ديده كه يه دختر و يه موجود سبز رنگ ِ يك چشم با مژه هاي بلند بتونن زياد به همديگه فكر كنن؟هان؟.تو مال اخترك خودتي ، منم مال اخترك خودم.نه؟ .مگه يه هفته بيشتر قراره اين جا باشي؟.نه.درست از همون نقطه اي كه ظاهر شدي...ناپديد مي شي.چه قد خوشحالم كه مي ري.چه قد خوشحالم كه نمي موني و زنده گيمو به هم نمي زني.چه قد خوشحالم كه عاشقت نيستم و دلم برات حتي يه ذره هم تنگ نمي شه!...يعني خب.چرا.يه ذره كه تنگ مي شه.اما نه بيشتر.اه .ديگه جدي جدي داره حالم از اين استرس مزخرف به هم مي خوره.مي زنم بيرون.كي بود مي گفت " باران ، مي دوني استرس چه رنگيه؟"...الان بياي برات مي گم.حتي طيف ِ سايه شو هم برات مي گم.روزهاي عجيبي ست ها.اه.

no Idea

2005-08-12T02:18:00.000-07:00

روز هاي عجيبي ست.
روز هاي عجيبي كه نمي گذرند و كنجكاوانه كنارم به تماشا مي ايستند.
مثل كنجكاوي ِ پسر بچه اي ايستاده بر سر در ِ غاري تاريك...كه پاهايش جرات وارد شدن
درون تاريكي را ندارند...اما چشم هايش تا ته ِ غار را مي كاود.
روز هايي پر از گذاشتن و گذشتن.پر از رفتن و باز گشتن.پر از ثانيه هايي در لحظه.
سكوت هايي كه با همه ي سنگين بودن و كشداربودنشان آرزو مي كني هيچ وقت تمام نشوند...
روزهاي آفتابي و شب هاي باراني.انگار همه چيز از قبل هماهنگ شده.
همه چيز همان طور كه بايد پيش مي رود و تو حتي نمي تواني سرت را بر خلاف ِ آن چه مقرر شده ، بچرخاني.گو اين كه بخواهي...
دروازه هاي عجيب و غريب ِ راه هاي نرفته انگار اين روز ها بد جوري دلشان از بي رهگذري گرفته.بي قراري مي كنند.
آشفته گي مي كنند.محتاج ِ عبورند...تشنه ي گذشتن و گذاشتن.. و...من، عابري ناتوان.كه نه توان ِ گذشتن دارم و نه توان ِ گذاشتن...
چه كنم؟.خودت بگو چه كنم؟...

"چشم هاي ديوار چشم هاي دريچه چشم هاي در
چشم هاي آب چشم هاي نسيم چشم هاي كوه
چشم هاي خير و چشم هاي شر

....
چشم هاي برگ و ريشه
چشم هاي بركه و ني زار
چشم ستگ و چشم هاي شيشه
چشم رشك
چشم هاي نگراني
چشم هاي اشك
بهت زده در ما مي نگرند..
بهت زده در ما مي نگرند..

بهت...زده...در ...ما...مي نگرند...بهت زده...بهت زده...در ما...ما...در ما...بهت زده...مي نگرند..."

2005-07-25T11:21:00.000-07:00

دكمه ي پاركينگ را مي زنم و طبق معمول شروع مي كنم به شكلك در آوردن جلوي آيينه ي آسانسور.هفت طبقه وقت دارم تا هر چه شكلك بلدم ، تحويل ِ آيينه دهم.
_"آآآآآ...اييييييييي....اوووووو....ممممممم....هيييييييي"
هفت ، شش ، پنج...پنج...روي پنج مي ايستد.سريع خودم را جمع و جور مي كنم و كمي هم اخم مي كنم.آخرش هم نفهميدم اين "كمي اخم" را از كي ياد گرفتم و اصلا براي چه اين كار را مي كنم.در باز مي شود و مي ايد داخل.كيف سامسونت ، كت و شلوار ...عطر مردانه.زير لب سلام مي كند...سلام؟...نه سلام كه نه.فقط مي گويد :"س" كه يعني خيلي هم بي ادب نيست.و حتما منظورش اين است كه با ادب تر از من است...كه هست!.در آسانسور بسته مي شود و...شماره ي طبقه ها شروع مي كند به كم شدن.نگاه اش نمي كنم اما قدش از من بلند تر است.براي اين كه يك كلاسي هم به رفتارش داده باشد به ساعت اش نگاهي مي اندازد.چهار...سه...دو...تق!.چراغ هاي آسانسور خاموش مي شوند.با تعجب يه چراغ هاي بالاي سرمان نگاه مي كنم و بعد بدون اين كه حالت ِ تعجب ام به هم بخورد طوري نگاه اش مي كنم كه انگار او مي داند چه شده!.تازه صورت اش را مي بينم." بد نيست!".مي دانم كه دارم خودم را گول مي زنم تا توي دلم نگويم "وووووو... اينو!".اما خب...هم گول مي زنم و هم مي گويم..."ووووووو...قيافه رو باش".دو سه بار دكمه ها را مي زند اما بي فايده است.
_" فكر كنم برق رفته!"
اين را با چنان اعتماد به نفسي مي گويد كه انگار قضيه ي فيثاغورث را حل كرده." بد شانسي رو مي بيني؟...آخه اين همه وقت...بايد همين امروز كه بچه ها امتحان دارن برق بره ؟...ديرم شه آبرو ريزي مي شه.به شاگردا قول دادم از اول امتحان خودم بالا سرشون باشم...حالا چي كا كنم؟"...با دست چند بار محكم مي زنم به در ، شايد كسي بشنود...
_" فك نكنم صداتونو بشنون. گمونم بين دو طبقه گير كرديم!"
بر مي گردم و نگاه اش مي كنم.سرش پايين است و مشغول شماره گرفتن با موبايل اش است...
_" مگه موبايل آنتن داره؟"_" نه..."" نه و كوفت .پس چه غلطي داره مي كنه؟...".موبايل ام را از توي جيب ام در مي آورم...آنتن صفر!...كمي جا به جا مي شوم اما بي فايده است.مي گويم...
_" شما دستتونو ببريد بالا...شايد نزديك سقف آنتن بده"نگاه ام مي كند و با پوزخند مي گويد..
_" روي سقف آسانسور دكل موبايل گذاشتن تازگيا؟"" هه هه هه...خوش مزه!منو مسخره مي كنه...بزنم تو فك اش ها...".هواي آسانسور دارد گرم مي شود.احساس مي كنم نفس كشيدن سخت شده.كيف اش را روي زمين مي گذارد و او هم چند بار محكم به در مي كوبد...بي فايده است." ديدي بد بخت شدم؟...اين جا بميرم چي؟...الان من اين جا مي افتم خفه مي شم اينم بالا سرم بهم مي خنده.بعد ميان ما رو ازين تو در ميارن...هر هر مي خنده مي گه دخترا موش ان مثه خرگوش ان زودي غش مي كنن...واااي يعني اين جا يه دريچه نداره؟..."
_" آقا ...ببينيد مي تونيد اين دريچه هه رو اين بالا باز كنيد؟"دو دست اش را مي برد بالا طرف ِ دريچه ، اما انگار با كت و شلوار دريچه باز كردن خيلي سخت است. كت اش را در مي آورد...
_" ببخشيد مي شه اينو بگيريد؟"
بدون اين كه جواب دهم ، كت را از دست اش مي گيرم." بوي پسر مي ده كت اش، اه، خفه شدم.".دريچه باز نمي شود.كت اش را مي اندازم روي دست ام و مستاصل تكيه مي زنم به ديوار.ترس برم داشته.نكند جدي جدي خفه شوم؟...عرق ِ روي پيشاني ام را پاك مي كنم و طوري كه صداي ام مثل دختر هاي ضعيف نباشد مي گويم:
_" اين جا هوا براي دو نفر كم ِ "
روبروي ام تكيه داده به ديوارو زل زده به من.نگاه اش مي گويد كه انگار دلش براي ام مي سوزد.ازين نگاه متنفرم.مي خندد كه...
_" كم ِ ؟...خب اگه بخواي من نفس نمي كشم.خوبه؟"
بعد هم دست اش را سفت مي گيرد جلوي دهان اش. مي خندم.انگار چهره اش تازه دارد برايم آشنا مي شود.تازه دارد مهربان مي شود.
او دكمه هاي بالايي ِ پيراهن اش را باز مي كند، من هم گره ي روسري ام را شل مي كنم.او...دكمه ي آستين هاي اش را باز مي كند ، من هم كفش هاي ام را در مي آورم.او مي نشيند روي زمين...من هم مي نشينم روي زمين روبروي اش...كم كم نگاه هايمان سنگين مي شود.سعي مي كنم زياد به چشم هاي اش نگاه نكنم...اما او بي پروا زل زده به من.همان طور كه نشسته ام با لگد مي كوبم به در ...
_" يعني هيچ كس صداي ما رو نمي شنوه.؟"
_" نه.راحت باش!...هيچچچچچ كس نمي شنوه!"از شو خي اش جا مي خورم.مي خواهم اخم كنم اما آن قدر گرم نگاه ام مي كند كه دل ام نمي ايد.چند تا از مو هاي اش روي پيشاني اش ريخته...مي خواهد چيزي بگويد كه صداي "كمال آقا" ي سرايدار مي آيد...
_" كسي توي آسانسور ِ ؟...كسي توي آسانسور؟...".
سريع بلند مي شوم و داد مي زنم كه...
_" آره كمال آقا.ما داريم خفه مي شيم!"
بلند شده و دارد لباس اش را مي تكاند...
_" كجا داريم خفه مي شيم؟...من كه تازه داشتم نفس مي كشيدم!"
_"وايسا دخترم...الان برق اضطراري وصل مي كنم...وايسا وايسا..."
با خوشحالي نگاه اش مي كنم كه يعني " بالاخره يكي اومد.".آسانسور تكاني مي خورد و ...روشن مي شود...دو...يك...پاركينگ...و در باز مي شود.كمال آقا ما را كه مي بيند جا مي خورد.لباس هاي هردومان از عرق خيس است.يقه ي لباس او هنوز باز است...روسري من هم هنوز شل است...!...كمال آقا بد نگاهمان مي كند استغفر ا.. گويان از پله ها مي رود بالا.من مي خندم. او هم همين طور.كيف ام را مي اندازم روي كول ام و سريع به طرف در مي روم. صداي اش را از پشت مي شنوم كه...
_" آش نخورده و...عجبا"...بر مي گردم و نگاه اش مي كنم.مي خندد.مي خواهم اخم كنم...اما آن قدر گرم نگاه...مي كند كه دلم نمي آيد

YOOOOOOOOU are my sparkle!

2005-07-24T08:50:00.000-07:00

مي دوني؟...من اصلا آدم ِ بي انگيزه اي نيستم.به اندازه ي يه اتاق ، ديناميت دارم كه چاشني ِ همه شون "انگيزه" است...توي اين كوه ِ ديناميت ، تا دلت بخواد "اميد " و " اميدوار بودن به آينده " و"دلگرم " بودن هست...فقط مشكلم اينه كه اون چيزي رو كه بايد يه جرقه به همه ي اينا بزنه تا يه آتيش بازي ِ ديدني درست شه رو...گم كردم!!...سنگ چخماق و فندك وكبريت رو پيشنهاد نكن چون هيچ كدوم عمل نكرد!...اون جرقه زن ِ اصلي بايد باشه كه متاسفانه من نمي دونم چيه تا دنبالش بگردم...مي دوني به يه مريض هم مي شه آمپول زد ، هم مي شه قرص داد ، هم مي شه جراحي ش كرد هم مي شه شيمي درماني ش كرد...اما چي؟...بايد ببيني مرض اش با كدوم درمون خوب مي شه.اين همون جرقه هه ست كه من گم كردم و مي ترسم با ندونم كاريام اين يه كوه ديناميت نم بكشه و ...هيچي به هيچي:(...و اين اونيه كه منو غمگين مي كنه و غمگين مي كنه...هان؟...آهان!

2005-07-22T12:11:00.000-07:00

_" من دلم براي لاك پشتي كه هوس ِ پرواز كرد و ...مُرد، مي سوزه!"
هيچ نمي گويم.مي دانم ، مي خواهد مطمئن شود كه سراپا گوش ام تا ادامه دهد.ابروهاي ام را مي دهم بالا و نگاه اش مي كنم تا خيال اش لااقل اگر از هيچ چيز راحت نيست ، از گوش دادن ِ من به حرف هاي اش راحت شود.
_" نبايد مي مرد...من دل ام براش مي سوزه.هوس ِ پريدن ، نبايد آدم را بكشه...من دوست ندارم"
شصت ام خبر دار مي شود به چه فكر مي كند كه اين قصه را بهانه كرده.حال و هواي ديروزم، آزارش داده بود.اين را همان ديروز فهميدم اما...نمي توانستم كمكي كنم.خراب تر از آن بودم كه به فكر ِ او هم باشم.طوري كه انگار منظورش را نفهميدم ، گفتم:
_"اون داستان ِ .داستان هم بايد تموم شه.حالا چه تو دوست داشته باشي ، چه نداشته باشي"
_" خب يه جور ديگه تموم شه.لاك پشته دلش مي خواست بپره...پر بزنه...نمي تونست ، اما دل اش مي خواست.اشتباه كرد...قبول...اما خب، نبايد كه بميره...اين منصفانه نيست.من نمي خوام تو بميري!"
ته دلم خالي مي شود...
_"من؟!"
دست پاچه مي شود.
_" نه...يعني...همون لاك پشت ِ!..."
نگاه اش را از من بر مي گرداند.نمي دانم در سرش چه مي گذرد.
_" خب دوست داشتي چه جوري تموم شه؟"
_" تموم شه؟...مگه الان تموم شده؟...يعني تو..."
_" باز گفت "تو"...معلومه چي مي گي؟...اصلا از چي حرف مي زني؟"
_" هيچي...هيچي...مي گم من دوست داشتم لاك پشت ِ به جاي اين كه بميره ،پرواز كنه!"
_"اما من پرواز...لاك پشته پرواز كرد.مگه نخوندي؟"
متوجه اشتباهم نشد!...پاك گيج ام كرده.
_" چرا پرواز كرد.اما چه فايده كه مرد؟...هيچي نفهميد!"
دلم مي خواهد بغل اش كنم تا چشم هاي پر از اشكم را نبيند...دراز مي كشم روي تخت و پتو را مي كشم روي سرم اما مي بينم كه منتظر است.اين را از سكوت اش مي فهمم....
_" فايده ش اينه كه با لاك پشتي كه نمي دونه بلند شدن ِ پا ها از روي زمين يعني چي...يه دنيا فرق داره!...من خوابم مياد.تو هم اين قدر به اين قصه ها فكر نكن!"
_" اما تو از ديروز صبح كه برگشتي، همه ش خوابي!توي خواب هم گريه مي كني...يعني حاضري به خاطر اين كه يه بار دلت پرواز خواسته ، بميري؟...من نمي خوام تو بميري."
_" اولا كه من لاك پشت نيستم.بعدش هم اين كه من نمي ميرم...من توي آسمون چرخ مي خورم"
_" اين يعني بلا تكليفي"
_ يعني هر چي.من نمي تونم ازش فرار كنم..."
صدايم مي لرزد.اين را مي فهمم.احساس تنهايي مي كنم.از چرخ خوردن توي هوا...دل ام مي ريزد.بايد بدون اين كه بميرم...به زمين برسم.يا نه...حداقل به يك شاخه ي درخت...نمي دانم.نبايد بميرم...اشك هايم را با پشت دست ام پاك مي كنم...الان پتو را مي زنم كنار و مي گويم كه من براي هميشه چرخ نمي خورم...بالاخره كاري مي كنم كه بدون اين كه بميرم به زمين برسم...آره...الان اينو مي گم...پتو را مي زنم كنار...
_" من اون قدر چرخ مي خورم تا بالاخره برسم زمين...هميشه كه بلا تكليف نمي مو...نيستي؟..."
رفته است. احساس تنهايي مي كنم...

R...e...v...e...r...i...e

2005-07-07T11:17:00.000-07:00

چي مي شد اگه من دو تا ازينا داشتم؟...يه كبوتر به خاطر اين كه حقشو داده بودي به من معلول به دنيا ميومد؟...يا از بال و پراي دنيا چيزي كم مي شد؟...آدماي ديگه هم مي خواستن؟...تو بده...من يه كاري مي كنم هيششششششكي نفهمه تو دو تا ازينا به من دادي.

...

2005-06-26T05:22:00.000-07:00

_"كارت امتحان!"
"كارت امتحان؟كارت ِ امتحان؟آهان.كارت ِ امتحان".زيپ ِ كيف را باز مي كنم.دانشجو ها كارت شان را نشان مي دهند و با تنه زدن به هم خودشان را مي رسانند به صندلي ها.مشغول ِ گشتن توي كيفم هستم كه دستم يك دفعه ، بين ِ كتاب ها خشك مي شود.به اندازه ي يك پلك بر هم زدن چيزي از جلوي چشمم مي گذرد."جلوي آيينه بود.برداشتم؟...نه.برنداشتم.نه؟نه...".راهرو شلوغ است اما نه به اندازه ي سر ِ من.
_" چي شد؟"
_" نياوردم!"
_" وايسا اين كنار!"مي دانم كه برگه ي اول امتحان تستي ست.ده دقيقه هم بيشتر وقت نداريم.طوري كه التماس نكرده باشم مي گويم
_:" به امتحانم نمي رسم.امتحانمو بدم ميام اين جا صد دقيقه براتون وايميسم!"
با صورت ِ پر از ريش و چشم هاي قرمزش نگاهم مي كند..
_" بايد از رئيس دانشگاه برگه بگيري"
_"اين مسخره بازيا..."
فرصت ِ جر و بحث نيست.توي دلم به آيينه لعنت مي فرستم كه امروز نگاهم نكرد تا كارت را جلويش ببينم.
تا ساختمان اداري مي دوم.صداي نفس نفس زدنم را دوست ندارم.متنفرم ازين كه كسي وقتي بريده بريده نفس مي كشم صداي اش را بشنود..پله ها ي طبقه ي اول را تند و طبقه ي دوم را تك تك بالا مي روم.هنوز به اتاق ِ رييس نرسيده ام كه كسي از پشت سرم داد مي زند...
_" كاري داريد؟"
_" برگه ي ورود به امتحان مي خوام...كارتمو خونه جا گذاشتم!"
با كليد به طرف در مي آيد و با خنده مي گويد
_" هوش و حواستو كجا جا گذاشتي؟"ياد ِ شب قبل مي افتم . چراغ هاي خاموش شهر را نگاه كردم شايد خانه ي تو را پيدا كنم.چراغ هاي خاموش را كه مي بينم دلم مي گيرد...تو بايد به فكر ِ زنده گيت باشي.من نمي تونم...من خيال ِ تو ام...امكان نداره...بايد ازدواج كني...دقيقا به خاطر همين بايد ازدواج كني...بغلم نمي كني؟...نه!...چرا؟...چون الان توي اين جور فكرا نيستم...حالم خوش نيست...
_" چه رشته اي هستيد؟خانم...با شما هستم...چه رشته اي هستيد؟"
از تو جدايم مي كند...
_"ادبيات...ادبيات انگليسي"
يك برگه ي كوچك كه نمي دانم كِي مهر و امضا شد را به طرفم دراز مي كند.
_" بگير...دفعه ي آخرت باشه..."
كاغذ را از دست اش مي گيرم.دفعه ي آخر؟...بار ِ آخر؟..كي باورش مي شه؟...بدنم از حرفش مي لرزد.برگه را مي گيرم و راه ِ رفته را بر مي گردم.پنج دقيقه است كه امتحان شروع شده.تست ها را مي گيرم و مي نشينم...1.الف...2.ب....3.دال...دوباره بر مي گردم از سوال اول...الف ب دال...ابد!...مي خندم.دور ِ جواب ها خط مي كشم...6_ب...7_الف...9_دال....دوباره و دوباره بر مي گردم...باد!...جيم...دال ...الف...جدا!..جداي جدا!...تو از من .من از تو...اين بار نمي خندم.تست ها را بلدم...اما چشم هايم انگار سياهي مي روند.ديگر نمي توانم فكر كنم.".مي افتي ابله!...اين شيش تا رو هم بزن".با خودم لج مي كنم.دلم نمي خواهد...
_" برگه ها بالا!"
از جلو شروع به جمع كردن برگه ها مي كنند.ورقه ام را مي گيرم بالا و چشمانم را مي بندم...باد!...باد!...الان باد مي آيد و برگه ام را مي برد.تا ابد باد مي برد"...صداي پاي مراقب ِ جلسه را مي شنوم كه نزديك مي شود...تق...تق...هووووو....هوووووو...و برگه را مي برد.
..سري ِ بعدي ِ سوال ها. رنسانس...بيوولف...دانته...ميلتون...نيو كلاسيسم...همه را مي دانم...اما...اما ...دستم نمي نويسد.به تو فكر نمي كنم.به او هم فكر نمي كنم.راستش را بخواهي به خانه و خودم و ريميا و غصه هايم هم فكر نمي كنم.نمي دانم چه ام مي شود....بغض دارم.انگشتانم دلتنگند.بغض دارند...خودكار را مي لرزانند...مي دانم...مي دانم...اما نمي نويسم".چه مرگته؟...چهار واحد.حاليته؟...زود باش.د يالا..."سكوت مي كنم.خودكار ِ لرزان را مي گذارم روي ميز كه آرام بگيرد...نمي نويسم.بغض دارم...
_" باران...بلد نيستي؟..چرا نمي نويسي؟"
نگاهش مي كنم.درست مثل لحظه اي كه جاني ويلهلم در تونل ِ مترو احساس كرد همه ي آدم هاي مترو را دوست دارد... همان طور، در يك لحظه نفرت همه ي وجودم را مي گيرد.از همه متفر مي شوم...
_" تو به فكر خودت باش!"
حالم دارد از همه شان به هم مي خورد.دومين بار است كه اين طور مي شوم..." گريه نكني ها...گريه نكني ها.خب...در حد ِ ده بنويس...نمي توني؟"...بلند مي شوم.ده دقيقه هم نگذشته.با تعجب نگاهم مي كنند...اين بار خودم مي شوم باد و ...برگه را مي برم...
پله ها را آرام مي آيم پايين.دلم سنگين است..." چي كا كردي؟؟..چهار واحد...پريد."...از پله ي آخر مي پرم...هوا گرم است.عرق كرده ام...نفس نفس مي زنم...صداي اش را دوست ندارم...متنفرم ازين كه وقتي بريده بريده نفس مي كشم كسي صدايم را بشنود....
...

serious shit

2005-06-24T18:48:00.000-07:00

زنده گي ِ مزخرف به زنده گي ي مي گن كه درست موقعي كه ديرت شده و سخت ترين امتحان ِ اين ترم رو داري...يه دفعه يه چيزي بين ِ فكراي تلنبار شده و حرفاي راكد ِ ذهنت جرقه بزنه و براي اين كه گرماي شعله ش نسوزوندت دلت بخواد شعله و هيزم و گرما رو يه جا بذاري تو دستات و به كلمه هايي كه از انگشتات مي پره بيرون نگا كني...اما چون وقت نداري ، سه چار خط براي اين كه دق نكني توي وبلاگت بنويسي و ...بري كه دير نرسي.

خود ِ خودشه.آشغال به معني ِ كلمه.

:`-(
اه.نمي خوام.من مي خوام بنويسممممممم...منو نبريد...منو نبريد...منو نكشيد...منو نكشيد

the lie of the life

2005-06-14T10:22:00.000-07:00

حواسم به توست.
اين روز ها بد جوري خسته ام مي كني.جاي افسارهايمان عوض شده.مال تو از دستم در رفته و مال ِ من...افتاده دست ِ تو!
آرنجم لبه ي پنچره است و دست ديگرم هم به فرمان. تند نمي روم اما باد ِ گرم صورتم را مي سوزاند.داغي اش را دوست دارم.چند ثانيه چشمانم را مي بندم و حس مي كنم تا ته ِ وچودم گرم مي شود.دست اش را مي برد طرف ِ كولر.بي حوصله مي گويم:
_" مي خوام باد بخورم"
_" مي دونم.واسه همين مي خوام روشنش كنم"
از آن روزهايي ست كه دلم مي خواهد به جاي زبان ، يك گوش ِ ديگر هم داشته باشد و هر چه مي گويم فقط گوش كند و يك كلمه هم حرف نزند.سِبِر بودن اش، لج ام را در مي آورد.با عصبانيت مي گويم:
_" اه...مي خوام از پنجره باد بخورم...باد ِ گرم!"
دوباره دست اش را مي برد طرف كولر.مي خندد كه:
_" خب...بخاري روشن مي كنم.خوبه؟"
دلم مي خواهد خفه شود.دست اش را پس مي زنم و بدون ِ اين كه نگاهش كنم مي گويم.
_" گرمته؟...ناراحتي پياده شو!"
با همه ي وجود مي خواهم برود.مي زنم كنار و ترمز مي كنم.ديگر باد نمي آيد.صدايش مدام توي گوشم مي خواند كه..." بهتر است باد خنك باشد...بهتر است باد خنك باشد...".از فكر ِ خنك شدن مي لرزم.پوست ِ صورتم انگار كه تازه فهميده باشد باد نمي آيد ، شروع مي كند به عرق كردن.
حواسم هنوز به توست.از فكرم بيرون نرفتي كه صدايش مرا از خودم بيرون مي كشد...
_"پياده شم باران؟"
براي يك لحظه فراموشت مي كنم و زل مي زنم به چشمان اش.دور چشم هايش چيزي مثل انگشتر برق مي زند.ريمياي من...ته مانده ي شيرين ِ استكان ِ خاطره هايم.لب ِ پايينش مي لرزد...سردم مي شود.فكر كنم هوا عوض شد...باد ِ خنك...شايد هم باد همان است و من...
خودم را لعنت مي كنم.دستم را مي گذارم روي گونه ي صورتي رنگش .داغ ِ داغ است.يعني گونه ي من هم همين قدر داغ است؟.دست ِ كوچك اش را مي گيرم و مي گذارم روي صورت ام.
_" ببخشيد..."
نوك ِ انگشت اش را مي بوسم...
_" حواسم به اون بود.تو كه مي دوني چه قد اين روزا اذيتم مي كنه.خسته م ريميا...گفتم كه...حواسم به اون بود..."
دست اش را از بين انگشتانم بيرون مي كشد و روبرو را نگاه مي كند.ماشين ها با سرعت از كنارم مي گذرند.نه رنگ شان را مي فهمم...نه شكل شان را.فقط از بادي كه هر چند ثانيه به صورتم مي خورد و از صداي رد شدنشان مي فهمم كه گذشته اند. مثل ِ روزها!...درست مثل ِ اين روز ها...كه نمي فهمم كي مي آيند و كي مي روند...صدايش دوباره مرا بر مي گرداند...
_" آخه اين زنده گي كي خوب مي شه كه تو ديگه اين قد بهش فكر نكني...پس كي يه جوري مي شه كه تو ديگه خسته نشي و با من دعوا نكني...كي درست مي شه كه تو از من خسته نشي...؟"
چه حرف هايي مي زند.زنده گي؟...عجب اين كلمه را آرام مي گويد.انگار سال هاست كه معني ِ اين كلمه را مي داند.هنوز خيلي كوچك است براي زدن اين حرف ها...خودم را براي زدن ِ اين حرف سرزنش مي كنم...دولا مي شوم و كمر بندش را مي بندم...:
_" زود.خيلي زود." .در دلم به اين "زود" مي خندم.
_"تو بچه ي خوبي باش...منو اذيت نكن...اونوقت من قول مي دم اون خوب شه و ديگه بهش فك نكنم...چند دفعه گفتم وقتي مي شيني توي ماشين اول از همه كمر بندت رو ببند."
قفل ِ كمر بند را مي دهم دستش تا خودش ببندد.عاشق ِ اين كار است.شيشه را مي دهم بالا...
_" كمر بندو كه بستي كولرو هم بزن.ديگه خيلي گرمم شدبخار شدم بابا...تو هم كه شدي عين سيب زميني پخته!"
نگاهم مي كند و مي خندد.توي دلم قربان صدقه اش مي روم.انگار نه انگار كه چند دقيقه ي پيش از بغض داشت خفه مي شد و دلم مي خواست خفه شود!...بي رحم.چه طور دلت اومد؟...درسته كه خاطره ي تلخيه...اما مي بينيش چه قد شيرينه؟...گناه ِ اين فرشته چيه؟...
به قول ِ خودش سمفوني مردگان را از توي ضبط در مي آورم و آهنگي را كه دوست دارد مي گذارم...
_" اينم شهرام شب پرده!".
مي خنديم.دنده را عوض مي كنم و طوري گاز مي دهم كه بچسبد به صندلي...بشكن مي زند و با شهرام اش مي خواند...
_" آفتاب نشي باز بري زير ابرا..مرواريد نشي بري ته دريا...رود خونه نشي بري قاطي سيلا...اگه اين جوري بشه...واويلا واويلا واويلا...واويلا..."

ديگر حواسم به تو نيست.
.به درك كه افسارمان عوض شده...از فكر كردن هم خسته ام.دانه هاي عرق روي صورتم همان جا كه بودند خشك مي شوند...فراموشت مي كنم...به درك...بهتر است باد خنك باشد!...

I need to remember

2005-06-09T00:52:00.000-07:00

چيزي دو رو برم معلق بود.يك پاكت پلاستيكي ِ خالي،سفيد و مچاله.با چشم هايم مسيري را كه باد آن را دور و برم مي چرخاند دنبال كردم.گاه بي رحمانه به آن تازيانه مي زد، مي چرخاندش و آن را به آسمان مي برد و بعد مي گذاشت آرام به زمين بيايد.
گويي، با من مي رقصيد.مثل ِ كودكي كه براي بازي كردن به من التماس مي كرد.پانزده دقيقه.و اين درست همان روزي بود كه فهميدم پشت چيزها، همه ي زنده گي را مي توان ديد...نيروي عجيبي ..كه از من مي خواست ،نترسم.
هيچ وقت.

بعضي وقت ها آن قدر زيبايي در دنيا هست كه حس مي كنم نمي توانم آن ها درك كنم..انگار قلبم مي خواهد فرو ريزد.
Something was floating across from me... it's an empty,
wrinkled, white PLASTIC BAG. I followed it as the wind carries
it in a circle around me, sometimes whipping it about
violently, or, without warning, sending it soaring skyward,
then letting it float gracefully down to the ground...this bag was like dancing with me. Like a little kid begging me to play with it.for fifteen minutes.and that`s the day I knew there was this entire life behind things,and…this incredibly benevolent force,that wanted me to know there was no reason to be afraid.ever.
sometimes there`s so much beauty in the world I feel like I can`t take it,like my heart`s going to cave in.

فيلم:American beauty
مترجم: اهم....خودم!
ويراستار:...اگه مردش پيدا شه!

I Just Can't Help How I Feel Tonight

2005-05-27T09:14:00.000-07:00

شبا شب نيس ديگه ، يخ دون ِ غمه
عنكبوتاي سيا شب تو هوا تار مي تنه.

ديگه شب مرواري دوزون نمي شه
آسمون مثل قديم شب ها چراغون نمي شه.
غصه ي كوچيك ِ سردي مث ِ اشك_
جاي هر ستاره سو سو مي زنه،
سر ِ هر شاخه ي خشك
از سحر تا دل ِ شب جغده كه هو هو مي زنه.

دلا از غصه سياس
آخه پس خونه ي خورشيد كجاس؟

قفله؟وازش مي كنيم!
قهره؟ نازش مي كنيم!
مي كشيم منت ِ شو
مي خريم همت ِ شو!

مگه زوره؟ به خدا هيچ كي به تاريكي ِ شب تن نمي ده
موش ِ كورم كه مي گن دشمن ِ نوره ، به تيغ ِ تاريكي گردن نمي ده!
...

____________________________________________________
پ.ن.1.دستام خسته شونه...نمي تونن تا آخرشو بنويسن...دلم كه خسته نيست كه نتونه تا آخرشو بخونه...دختراي ننه دريا! رو زمين عشق نموند.خيلي وخ پيش بار و بنديل شو...

پ.ن.2.گريه تو تاريكي خوبه به شرطي كه لباست آستين داشته باشه.مخصوصا اگه رو بالشي رومامان تازه شسته باشه .اين نكته خيلي مهمه
.
پ.ن.3.باز...چته؟مگه تو آدم نشده بودي؟

پ.ن.4...

پ.ن.5.من اگه جاي اوني بودم كه وقتي نتونست حرف بزنه...به جاي همه ي حرفاش سه نقطه گذاشت و سه نقطه رو باب كرد...به جاي "سه نقطه" ..."چهل نقطه" باب مي كردم...چيه؟چه مي فهميده حرف داشتن و نزدنش يعني
چي.در حد ِ همون سه نقطه بوده ديگه..بيچاره

پ.ن.6.آدماي سه نقطه اي بهترن..يا چهل نقطه اي؟

.پ.ن.7...تا حالا پخش مستقيم...آنلاين وبلاگ ننوشته بودم ها.چه استرسي دارن اين اخبارگويان!

پ.ن.8.بگو...بگو.عمرا بفهمم داري له مي شي.:(...بگو.بگو.آدما وقتي تب دارن و مي خوان هذيون بگن...اگه جلوشونو بگيري...مي ميرن.مي دونستي؟عمرا.

I`m spinning around

2005-05-26T09:07:00.000-07:00

سر در گم ام.سومين شبي كه چراغ ِ اتاق يكسره روشن بود و من...يكسره بيدار! چند روزي است كه هر وقت ساعت ام رحم كند... براي چند دقيقه هم كه شده مي خوابم.اما... خواب ِ شب، زير ِ پتوي ماه و ستاره اي كجا و ...چرت ِ جاده اي توي اتوبوس و...چشم روي هم گذاشتن سر ِ كلاس ِ "سير "كجا؟...تهوع!...چيزي كه نخورده ام.معده ام خالي ست اما انگار مي خواهم همه ي فكر هاي تو در تو و زاويه دار ِ سرم را بالا بياورم.. بوي گند ِ امتحان ها هم حالم را به هم مي زند.مثل ِ ندا...كه ويار دارد و صبح ها بوي نان حالش را به هم مي زند.من هم شايد ويار داشته باشم...كه بوي همه چيز حتي عطر ِ مهسا هم حالم را به هم مي زند.چه مي دانم...همه چيز فقط مثل همان چند ثانيه اي است كه از جلوي مغازه ي ماهي فروشي ِ تجريش مي گذرم و نفس نمي كشم...تا رد شوم.اين جا هم نفس نمي كشم...اما نمي دانم چرا رد نمي شوم.مغازه ي بزرگي است انگار.اما خب...مي ارزد.لااقل...بعدش شايد مثل ِ بعد از همان مغازه ي ماهي فروشي برسم به كاسكو و...ممممممم...بوي شيريني!...البته اگر اين جا ...كاسكويي در كار باشد!... ... ... ... ... معلق ام و نگران.خب...من از همان اول اش هميشه فكر مي كردم بايد كار كنم تا بهتر زنده گي كنم.اما حالا كه كار مي كنم...ديگر همه چيز ِ زنده گي از يادم رفته!...تو از همان اول اش هم...زيادي خوش خيال بودي باران.كاش لااقل تو مي فهميدي بهار...
_" شما دوتا چرا اين جوري شدين؟...بهار هي عوض تر مي شه...تو هي عوضي تر!"
يعضي وقت ها حرف هايش را مي فهمم كه اين دفعه هم يكي از آن وقت ها بود.حرف هاي دلم را كه هيچ وقت نگفتم...اما اين روز ها براي گفتن فكر هاي ام هم مدام ترديد مي كنم.قبول كن كه ...با هم هستيم و نيستيم! راستي امروز پنج شنبه است.خوشحال نيستي؟...نه...چرا باشي.تعطيلي؟...ها ها...تعطيلي كجا بود؟.فعلا نيست .مثل ِ ماه كه فعلا تو آسمون نيست...
نه اميدي_ چه اميدي؟ به خدا حيف ِ اميد!_
نه چراغي_ چه چراغي؟چيز ِ خوبي مي شه ديد؟_
نه سلامي_ چه سلامي؟ همه خون تشنه ي هم!_
نه نشاطي_ چه نشاطي؟ مگه راهش مي ده غم؟
...
_____________________________________________________________
پ.ن.1.مي گذره:)

2005-05-21T02:01:00.000-07:00

مي دوني ريميا؟...آدما خيلي تنهان!..يعني خب از اولشم تنها بودن...اما...اما اگه يه آدم...يا هر چيز ديگه اي پيدا شه و مجبورشون كنه قبول كنن كه تنها نيستن...و بعد يه دفه همون يه آدم يا همون چيز...به هر علت كوفتي ...بشه يه ستاره و قاطي ِ ستاره هاي ديگه گم شه...اونوقت ِ كه آدما حتي از اولشم تنها تر مي شن...يعني...بد تر...يه جورايي...اصلا مي فهمي حرفامو ريميا؟...كاش اون قد طاقت داشتم كه بهت بگم... كاش اصلا نبودي تا من همون جوري تنها مي موندم و ديگه"تنهاتر" نمي شدم...

...اين آهنگ ِ تو رو ياد چيزي نمي ندازه؟..چه قد دوست داشتم اين جا بشنوم اش..ازوني كه هديه ش داده...اندازه ي همه ي ستاره ها تشكر

2005-05-07T21:07:00.000-07:00

Bus

خانومه: دخترم...اون پنجره رو باز مي كني؟...هوا خيلي گرفته ست.آخه اين جا "نفس كش" زياده
من: يواشكي چشمامو توي قسمت مردونه مي چرخونم ببينم كي داره سيني پاره مي كنه ، يا زنجير مي چرخونه و ملت رو خيط و خوط مي ندازه...!ا

2005-05-02T02:39:00.000-07:00

به پشت در كلاس مي رسم.دسته ي ضبط را بين انگشتان ام جا به جا مي كنم و چون مثل هميشه آن يكي دست ام ، گرفتار ِ كتاب و ليست و ديكشنري و برگه هاي امتحان است ، با نوك پا ، در را هل مي دهم..
."گود مرنينگ!..."_
بلند مي شوند و من مثل هرروز از بلند شدن شان جلوي پايم خجالت مي كشم.جاي مادرم هستند آخر.هزار بار گفته ام كه وقتي مي آيم بلند نشويد.گوش نمي كنند.انگار حرف گوش نكردن ِ شاگردي ،سن و سال نميشناسد. بلند تر از هميشه جواب ام را مي دهند و همان طور ايستاده مي مانند. "وااا اين جا چه خبره؟؟...چه همه خوشگل شدن!...مانتوهاي مهموني پوشيدن...تولد كيه يعني؟...وااااي روي ميز و نيگا كن..."...هنوز گيج و منگ با فكرهايم خشك ام زده كه يكي شان مي آيد جلو ...
"Happy teacher`s day!"_

تيچر دِي؟...امروز؟...آره؟ مگه امروز چندمه؟"...فراموش ام شده بود .البته زياد هم عجيب نبود.از وقتي مدرسه تمام شد اين روزهم شد مثل يكي ديگر از روزهاي خدا .لينت اول ضبط را از دستم مي گيرد و بعد هم كتاب ها و ورقه ها را..نگاه ام روي دسته گلي كه روي ميز گذاشته اند ثابت مانده.رز ِ سياه.به عمرم نديده بودم." از كجا آوردن؟ برا منه؟..."نگاه شان مي كنم. هنوز ننشسته اند و با چشم هايي كه برق مي زند، نگاه ام مي كنند و مي خندندحتي مارتا هم مي خندد..با خجالت مي گويم كه بنشينند...دوباره زل مي زنم به رز هاي سياه.قشنگ ترين دسته گلي ست كه تا امروز ديده ام.انگشتم را مي برم طرف ِ يكي از رزها...كه...يك جعبه ي سرمه اي و طلايي، بين شاخه هاي گل!.با تعجب جعبه را برمي دارم و نگاه شان مي كنم." اين ديگه چيه؟...".حالا ديگر هيچ كس سر ِ جاي اش نيست.همه دور ِ من هستند و منتظر!...جعبه را با احتياط و وسواس باز مي كنم....برق طلاي سفيد كه به چشم ام مي خورد بغض مي كنم و سرم را كه بلند مي كنم برق ِ نگاه ِ همه ي آن هايي كه دوستشان دارم اشك را مي آورد توي چشم هاي ام...يك زنجير ِ ظريف كه يك ستاره با يك نگين هم به آن آويزان است...ديگر نمي دانم چه بگويم.به تك تك شان خيره مي شوم و ...بايد تشكر كنم.اما بعضي وقت ها گفتن ِ اين كه " دست ِ شما درد نكنه" در برابر محبتي كه روي قلب ات حس مي كني خيلي كم و نا چيز است...بعضي وقت ها حتي نمناك بودن ِ چشم هاي ات هم جبران ِ نگاه هاي پر از عشقي را كه به تو زل زده اند ...نمي كنند
يكي يكي بغل ام مي كنند...مي بوسم شان.. يك لذت ِ عجيب.يك جور گرماي باور نكردني زير ِ پوست...گفتن اش سخت است اما ريميا باور كن كه يك جور احساس ِ ...احساس ِ ....شايد باور نكردني!...يك لحظه كه خيال مي كني مهم ترين موجود ِ روي زمين هستي.همه ي وجودت از دوست داشته شدن به وجد مي آيد...دل ات مي خواهد پرواز كني...درست مثل ِ احساس ِ پروانه اي كه عمرش يك روز است و ...آن يك روز انگار خوشبخت ترين موجود هستي است.شايد براي خيلي ها عادي باشد اما براي من...احساسي كه امروز داشتم كاملا نو و تميز و صاف بود.يك تصوير مثل ِ آيينه اي كه روي اش آب باشد...ممممممممم...بي نظير

2005-05-01T09:57:00.000-07:00

روزت را درياب
با آن مدارا كن
اين روز از آن توست
بيست و چهار ساعت كامل.
به قدر كفايت فرصت هست
تا روزي بزرگ شود.

نگذار هم در پگاه فرو پژمرد.

اين "در پگاه فرو پژمريدن" شده حكايت ِ من!.به اين فكر مي كنم كه من واقعا اين بيست و چهار ساعت ِ كامل رو توي هستي چي كار مي كنم؟.من اون قدر ثانيه ي تلف شده توي روز دارم كه اگه قرار باشه تلف نشن...يه انسان ِ متعالي از توشون مي شه در آورد.درست مثل ِ اين مداداي متعالي ، كه از توي روزنامه هاي باطله و تلف شده مي سازن! "نگرانم ام!" ...البته فكر نكنم فعل ِ درستي باشه.داريم :نگرانش ام ( مثلا نگران ِ تنهايي اش هستم!).يا..نگرانت ام....( مثلا نگران ندانم كاري هاي ات)...اما...نگرانم ام...( يعني مثلا نگران خودمم!؟)...شك دارم همچين صيغه اي وجود خارجي داشته باشد.... البته بودن و نبودن اش ، از نگراني من چيزي كم نمي كنه اما خب...دونستن اش شيرين ِ !
مي گم...كاش مي شد آدما خسته نشن. نه؟ اون وقت من وقتي شبا مي رسيدم خونه ، به جاي از حال رفتن ...تا ساعت 2 و 3 بيدار مي موندم و "برادران كارامازوف" مي خوندم.اون وقت من توي اتوبوس به جاي اين كه هي از پادرد اين پا و اون پا كنم ...شازده كوچولوي فرانسه مي خوندم.تازه شايد اون موقع مي تونستم بگم..." كه زنده گي كرده ام"! اما چه فايده.الان عين ِ يه باران ِ بي رحمت شدم!.بي فايده و بي مصرف كه تنها كارش توي هستي خسته شدن ِ.جنگيدن ِ.ترسيدن ِ...چميدونم ، مبهوت بودن ِ! "فسرده...در دل ِ يهاري گرم.."...بد رقم احساس ِ بيهوده گي دارم...اما اميدوارم. كلي آرزو دارم اما هنوز نگرانم ام!

پ.ن.1."روياهاتو محكم بچسب واسه اين كه اگه روياها بميرن زنده گي عين مرغ شكسته بالي مي شه كه ديگه مگه پرواز رو خواب ببينه."

پ.ن.2.خب!

پ.ن.3.با تشكر از مارگوت بيكل ، لنگستون هيوز و شاملوي عزيز!

2005-04-23T22:16:00.000-07:00

Here… is meant for Just a new shoulder to cry on.I mean to say…It means a lot to me

آماده ی رفتن شده ام اما...انگار پای ِ رفتن ام نیست.
مانتو، مثل هرروز، آرایش...نقاب ِ هرروز...مقنعه...حتی کیف ام را هم روی کول ام انداخته ام...آماده ی آماده.اما...اما نمی دانم چرا امروز پای رفتن ام نیست.غمیگن ام؟...که نیستم!.دلشو ره ؟...که ندارم! منتظر؟...که نیستم!... خوب ام؟...آن را که اصلا نیستم!...حتی نمی توانم بگویم که خسته ام یا نه.
نه، این ها نیست.هیچ کدام نیست.اگر هم باشد ان قدر باهوش است که من هنوز نفهمیدم اش...
یک لحظه است باران ، چشم ات را ببند و...بگذار شانه های ات سبک شوند...چشم ام را به روی صبح و همه ی شروع اش می بندم...توی سرم خروار خروار فکر را می برم و می آورم ، بلند می کنم و می کوبم، دفن می کنم و به دنیا می آورم، بعضی ها را به زور می شنوم و بعضی ها را نشنیده می گیرم و...بالاخره:"نمی روم"...شانه ام را خم می کنم و کیف می افتد روی زمین...نمی روم...امروز نمی روم.هوس ِ شنیدن ِ سوت ِ گوش های ام وقتی که سکوت مطلق است، چیز ِ زیادی است؟...هوس ندیدن و تلفن جواب ندادن و جواب پس ندادن و حرف نزدن و حرف نشنیدن ...برای یک روز هم که شده...نشانه ی چیز ِ خاصی است؟اصلا گیرم که باشد.خب این هم مثل خیلی چیزهای دیگر...هست دیگر!
...نمی روم...پای ام ، پای رفتن نیست امروز...
بگذار برای یک روز هم که شده شانه های ام را هم سبک کنم...هم "خالی"!...
اشکال اش چیست؟...کم آوردن؟...هه!...در ِ کوزه!...آب اش هم نوش جان!...بی خیال که فردا از کله ی صبح تا بوق سگ، باید هزار جا من را تحمل کنند.بی خیال که فردا باز با جنازه ی دیشب فرقی ندارم...بی خیال!...شانه های خالی ِ امروز را خوش است!

2005-04-21T10:49:00.000-07:00

درست است که این جا هم تنهاییم و هم غریبه...اما خب، تو که بهتر می دانی آدم وقتی دل اش از ننوشتن و نبودن در حال احتضار باشد نه تنهایی را بیرون ِ پلک های اش می بیند و نه غریبه گی را زیر ِ پوست اش راه می دهد.
امشب هیچ کس این جا نیست.هیچ کس!.وقتی هم که هیچ کس نیست ، خب معلوم است که هیچ چیزی هم نباید باشد!.راست اش، وقت هایی که آدمی این دور و بر نیست ، از تنها بودن با خیلی چیزها می ترسم.خیلی چیزها که درست مثل اشباح سرگردان دو رو برم می چرخند.حتی اگر همه ی روز و حتی روزهای قبل را با آن ها بوده باشم باز هم وقتی تنها می شوم ،برای ام ترس آور می شوند.خاطره ها، حرف ها ، صدا ها ، تصویر ها ، رنگ ها...روزها ، ساعت ها ...من از آمدن ِ همه ی این ها به تنهایی ام می ترسم.من می ترسم.درست همان قدر که از یک خواب ِ عمیق با صدای جیغی ممتد ، از خواب بپری. من همان قدر می ترسم .گاهی مثل امشب فکر می کنم که اصلا بزرگ نشدم.هنوز ِ هنوز ، از سایه های ِ سیاه ِ روزهای ِ دفن شده روی دیوار ، می ترسم.هنوز ِ هنوز ، دل ام می خواهد بخوابم اما با چشم های باز، مراقب ِ دور و برم باشم...
حرف می زنیم ریمیا، نه؟
دوباره
دوباره هیچ کس نیست و من از تر س ِ بودن ِ همه ی چیزها یی که ازشان می ترسم، و از ترس ِ چشم هایی که مبادا دوباره دریا شوند...می گذارم شان این جا ، ...سر ِ راه ...و...می روم!
و همه ی راه را بدون ِ این که پشت درختی بایستم و منتظر کسی باشم که برشان دارد...و بدون ِ این که حتی لحظه ای بایستم، می روم...می دوم...ا

آدم برفی کوچیک

برای باران

2004-12-04T21:13:00.000-08:00

دوستت دارم. نه آنگونه که پسری دختری را. نه آنگونه که عاشقی معشوقه اش را. نه بدانسان که مردی همسرش را. نه. من دوستت دارم. از آنگونه که پسرک کنجکاوی از پشت شيشة بخار گرفتة اتاق تنهائيش باران نم نم پائيز را. دوستت دارم همانگونه که پسرکنجکاوی اسرار آسمان را.نوازشت را دوست می دارم همانگونه که نوازش قطره های باران را بر گونه ام. ونوازشت را دوست دارم همانند نوازش لطافت هوای بعد از باران. از پشت همة نديدن ها، چهرة معصوميتت را دوست دارم و از پس هزاران صدای بی صدا، گفته هايت را. با من بگو هر آنچه از گذشت ساليان در دل نهفته ای. با من بگو هر آنچه زلال بارانت را می آلايد. با من بگو زيرا دل من به زبان درد آشناست.

عاشقانه های آدم برفی کوچیکه

2004-08-19T11:16:00.000-07:00

"دلم از خیلی روزا با کسی نیست...".
بازم همون قصه ی تکراری ِ روی صندلی نشستنو...لیوان رو دو دستی فشار دادن... تو تاریکی تاب خوردنو...فریدون فروغی...پشت این پنجره ها دل می گیره...و نباریدن!. صداهارو یادت نره...یادت نره که وقتی بهش زل زده بودی می گفت : واسه گریه هات دنبال شونه نگرد.یادت نره وقتی رو که چشمات دریای باریدن بود و اون گفت: اشک فقط باید یه قطره باشه!.یه قطره!...صداهارو یادت نره ...یادت نره...
غم و غصه ی دلو تو می دونی
وقتی از بخت خودم حرف می زنم
چشام اشک بارون می شه تو می دونی...
می بینی؟.چه قدر می ترسیدیم که دنیامون فقط صدا شه و حالا هر چی برامون مونده فقط صداست!.هجوم ِ صداش، هجوم کلمه هاش ، هجوم شعرایی که توی گوشم می خوند...هجوم ِ نوازش ِ دستاش روی موهام...هجوم ِ نبودنش....یادته آخرین باری که ازش جدا شدم بدون این که بدونم آخرین بار ِچه قدر توی راه گریه کردم؟.نمی دونستم.نه...نمی دونستم.منو تو نمی دونستیم که این آخرین باریه که می تونیم کنارش باشیمو با شوخیامون بخندونیمش. کاش...کاش می دونستم این آخرین باریه که پیشونیمو می بوسه و بهم می گه:" رسیدی حتما زنگ بزن.نگرانت می شم.".ما نمی دونستیم .نمی دونستیم اما انگار همه چیز و نا خواسته بهمون ، همون روز فهموندند.نا خواسته از نبودنش همه ی راه رو بغض کردیمو باریدیم...
داره دیوونم می کنه ...داره دیوونم می کنه...

وقتی نیستی زندگی فرقی با زندون نداره.

تو بزرگی مثه اون لحظه که بارون می زنه
تو همون خونی که هر لحظه تو رگ های منه
تو مثه خواب گل سرخی لطیفی مثه خواب
من همونم که اگه بی تو باشه جون می کنه
....

آدم برفی کوچیکه

قصه آدم برفی ها

2004-08-10T05:59:00.000-07:00

يادمه کوچيک که بودم يه برنامه توی تلويزيون ميديدم که اسمش قصة آدم برفی ها بود. اون برنامه هميشه با اين عبارت ها شروع ميشد: يکی بود يکی نبود. يه روزی تو يه سرزمين دور يه جايی اونور قطب، چند تا آدم برفی زندگی ميکردن. يکی از اونا اسمش مثلاً فلان بود. جالبه الانم که فکرشو ميکنم انگار دوباره کوچولو شدم و دارم همون برنامه رو ميبينم. يادش به خير. يه بار تو يه وبلاگ خوندم که روح آدم هميشه ميتونه لباس بچگيهاشو تنش کنه. حالا روح منم لباسای بچگيشو تنش کرده. به همين راحتی. بگذريم.
حالا اين همه حرف زدم که قصة خودمونو شروع کنم. آره عزيزای من. جونم براتون بگه که : يکی بود يکی نبود. يه روزی توی زمان های دور، تو يه سرزمين نه چندان غريب، يه آدم برفی زندگی میکرد. آدم برفی برای همه اهالی سرزمين قصه خيلی عجيب و غريب بود. ميدونين چرا؟ آخه اين آدم برفی سر و کله اش وسط گرمای تابستون پيدا شده بود. مردم شهر قصة ما همه يه جور عجيب بهش نگاه می کردن. آخه اين آدم برفی يه کم خل و چل هم بود. بهش ميگفتن آخه تو اين وقت سال اينجا چيکار ميکنی؟ می گفت: گم شدم. نه که بلد نباشم. نه که ندونم خونه ام کجاست. نه که غريبه باشم. اما خواسته ام که گم بشم.
خلاصه يه مدت گذشت و گذشت تا يه اتفاق عجيب تر افتاد. فکر ميکنين چی شده بود؟ بله درست حدس زدين. بعد از مدتی مردم شهر ديدن که آدم برفي قصه دو تا شده. يعنی ممکن بود دو تا آدم برفی با هم گم شده باشن؟ خوب حتماً بوده ديگه. داستان از اين قرار بود که يه روز که آدم برفی نشسته بود و از پنجرة يخی خونه اش کوچه رو ديد ميزد، ديد که يه نفر مست مست داره از کوچه رد ميشه. اصلاً لازم نبود به ذهنش فشار بياره تا اين رهگذر داغونو بشناسه. اونم يه آدم برفی بود. يه دوست. يه همسفر قديمی. که اونم گم شده بود. اونم اومده بود تا توی هياهوی آدمکهای يخی، آدم باشه. حتی اگه شده يه آدم برفی. اونم دلش از سرمای دستای آدما زخمی بود. اونم از سختی دلهای يخی آدمک ها قصه ها بلد بود. و حالا اومده بود تا گم بشه. اومده بود تا خودشو از همه هست و نيست های دنيای بيرحم خلاص کنه. اومده بود تا توی نبودن های آدم برفی قص[ ما شريکش باشه. اومده بود تا توی گم شدنهاشون آشنای هم باشن.
آدم برفی قصة ما که ديد يه نفر ديگه مثل خودش فراری و گريزون پيدا شده ديگه صبر نکرد. از آدم برفی کوچيکه خواست تا بياد و تو خونة موقتش زندگی کنه. ازش خواست تا برای يه مدت اين خونة برفی گرم رو صفا بدن. و از اينجا بود که قصة آدم برفی ها شروع شد. توی يه خونه برفی اما گرم. دوتا آدم برفی. ما اسمشونو ميذاريم آدم برفی بزرگه و آدم برفی کوچيکه. شما اما هرچی که دلتون خواست ميتونين بهشون بگين. اومدن تا توی خونة جديدشون، يه دنيای جديدو با هم تجربه کنن. اومدن تا جلوی له شدن همديگه رو زير چرخهای زندگی بگيرن. اومدن تا ثابت کنن هنوزم ميشه دو تا آدم برفی تو يه خونه زندگی کنن و پاک بمونن. اومدن تا ثابت کنن که اون چيزی که ادما را کنار هم نگه ميداره فقط و فقط مهربونيه. اومدن تا ثابت کنن ميشه محبت کرد، ميشه گرم بود و ميشه مثل سياوش سوخت. حتی اگه آدم برفی باشن.
آره عزيزای دلم. قصة آدم برفيها از اينجا شروع شد. هميشه قصه ها به همين سادگی شروع ميشن. دعا کنيم قصة آدم برفی ها برای خودشون و برای همه ساکنين شهر قصة ما پر از خوبی و پاکی و رشد باشه.

آدم برفی

2004-07-10T05:38:00.000-07:00

در گير و دار خستگی های روزمره، گاه هدف خويش را از زندگی گم می کنم. اين نوشته دومين نوشته من به عنوان آدم برفی شماست. شايد شيوه نگارش من در اين جا کمی با شيوه نگارش وبلاگ هايی که اين روزها نوشته می شوند متفاوت باشد. اما هرچه که هست شيوه جديدی است برای نوشتن يک وبلاگ جديد. استادی داشتم که هميشه يادآوری می کرد که "اگر می خواهی زندگيت دچار خمودی و يکنواختی نشود ببين کارهايی را که انجام می دهی آيا می توان به شيوه جديدتری نيز انجام دهی؟" در هر صورت اين آدم برفی مسير خود را در روزهای گرم تابستان شروع کرده و قصد دارد به اميد خدا تا زمستان آينده در اين راه گام بردارد.
روزهايم گرم و پر از خستگی شده اند. شده ام يه ذهن التهاب زده و يک روح پر از شوق. شايد اوج و حضيض زندگی در يک روز بارها به سراغم می آيد. شايد به خاطر عوض شدن شيوه زندگيم باشد. حتی از اين موضوع ناراحت نيستم. اما اين تکان های گاه و بيگاه را بايد از زندگی گرفت. دوباره می خواهم آرام باشم. مثل همه سالهای گذشته زندگيم. حالا دارم به همان آرامش برمی گردم. بعد از مدتی سوار شدن بر امواج ناشناخته زندگی، حالا دوباره دارم به آرامش و سکون خودم برمی گردم. آرامش و سکونی که لازمه رشد و پيشرفت است.
آدم برفی از کوره راه های گرم زندگی به سوی زمستان خويش ره مي سپرد. آدم برفی نماد همه خوبی ها و بديهای زندگی من است. و اين بار آدم برفی از آب شدن در اين گرما نمی ترسد. چرا که هر قطره ای که از وجودش بر زمين می چکد زمين تشنه زندگيش را سيراب می کند.
دوست خوبم. آدم برفی را تنها نگذار

آغازين کلام

2004-07-07T04:13:00.000-07:00

و اينک اين منم. يکی از تبار آدم برفی ها. شايد برايتان جالب باشد و يا کمی عجيب. ظهور يک آدم برفی در اوج گرمای تابستان. اما آدم برفی بودن من و نوشته های اينجا شايد نشانه از زودگذر بودن عمر نوشته ها باشد. و يا شايد نماد آرزوهای دوردست در اوج گرمای طاقت فرسا. آرزوهايی که به اندازه يک نيم سال از دسترس دورند. آرزوهايی که با هر روز گرمای هوا قطره قطره می چکند. و آرزوهايی که لحظه لحظه عمر را چکان چکان بر صفحه روزگار جاری می سازند.
و اين منم. چله نشين بزم آدم برفی ها. در ديار نوشته ها و دلتنگی ها غريبه نيستم. که خود از ديرباز دلنوشته های خود را برسردر اين سرای کهن به ديوار کوبيده ام. اکنون اما روز تنهايی است. اينک دوباره زمان خانه تکانی دل در سرسرای ديدگان توست.
آدم برفی تابستانی شما دير يا زود رخت از ديار نوشته ها برخواهد گرفت. کسی هست که بخواهد بداند آدم برفی ها تابستان ها به کجا کوچ می کنند؟ در قصه آدم برفی ها با من به سرزمين های ناشناخته سفر کن. دوست من! با من بمان.