آدم برفی ها

تعطيل

2006-11-05T21:23:00.000-08:00

به خاطر عمل پايبندی به تعهدات و سعی در بر هم زدن امکان دسترسی به کاربران مجاز، اين وبلاگ تا اطلاع ثانوی تعطيل می باشد

جهت هر گونه درخواست با آدرس صاحب وبلاگ تماس بگيريد

بيست و پنجم مــــــهر

2006-10-16T21:58:00.000-07:00

امروز 25 مهره،

25 روز از شروع پاييز قشنگ من گذشته و من هيچی ازش ننوشتم. 25 مهره. اين يکی دو روز بارون قشنگ پاييز همه جا رو قشنگ شسته. هوا تميز تميزه. ابريه اما دلگير نيست. نشستم دارم با موسيقی خيلی قشنگی که "زير آسمون بی انتها" داره پخش ميشه می نويسم. خيلی وقته که ننوشتم. خيلی وقته که دلم بران نوشتن هام تنگ شده. روزهای بارونی پاييز هميشه برام عاشقانه بودن. پر از خاطره های خوب. پر از آرامش. اينقدر که حتی تو اوج گرفتاری بيام بشينم از دلم بنويسم. خدايا چرا پاييزت اينقدر قشنگه. چرا من اينقدر عاشقشم. چرا من اينقدر هوای ابری دوست دارم. چرا من اينقدر بارون دوست دارم. خدايا شکرت که هر سال يه پاييز داره که من از هواش مست بشم. خدايا شکرت که می تونم بشنوم موسيقی قشنگی رو که ديوونم کرده. خدايا شکرت که هم خونه ای اين خونة قشنگمون خونة عشقشو پيدا کرده. خدايا شکرت. خدايا شکرت که نفس می کشم. خدايا شکرت که خونه ام گرمه. خدايا شکرت که هر وقت دلم بخواد می تونم با پدر و مادرم حرف بزنم. خدايا شکرت که هنوز هر وقت از دلم می نويسم اشکم در مياد. خدايا شکرت.

پ.ن. هم خونه!! خيلی مبارک باشه. هيچ وقت اين خونه يادت نره ها!!

2006-01-09T10:11:00.000-08:00

هواي اين جا پر از مه است
پر از نديدن
پر از برف
پر از سرما
...
پر از سكوت.
پر از حرف ِ تو.

پر از كلمه هايي كه هر دقيقه تو را از من جدا مي كنند...
دور
و
دورتر

نكند محال شوي
مي ترسم
از اين همه برف
از اين همه سرما
اين همه سكوت
اين همه حرف
اين همه مه
اين همه نديدن...

اين همه كلمه...

...

________________________________________________________
پ.ن.1.حرف ِ تو كه مي شود...يا سكوت مي كنند...يا گريه!...
پ.ن.2.سكوت كه مي كنم...گريه كه مي كنم...حرف ِ تو را مي زنند!
پ.ن.3.يكي از اينا بپرسه دارن چي كار مي كنن!

2005-12-28T05:05:00.000-08:00

دوست داشتن ِ تو...ديگر فرصتي براي دلتنگي هاي گاه به گاه ام نگذاشته است.

خيالي نيست
همه شان فداي تارت.
...
كمي مانده است به دو تا فنجان و دو تا بشقاب و دو تا قاشق و...
دوتايي شدن و
يكي شدن!
________________________________________________________________

پ.ن.چراغ قرمز...ترافيك..."دنيا ديگه مثه تو نداره...نداره نه مي تونه بياره...هيشكي مثه تو نمي تونه....نمي تونه قلبمو بخونه....بگو بگو كدوم خيابونه...كه منو مي تونه به تو برسونه..."

2005-12-09T06:27:00.000-08:00

دل ِ من توي همه ي اين روزهايي كه لباس ِ خوشي به تن دارند...مي گيرد و هيچ كس نمي داند.
انگشتان ِ من ، در تمام ثانيه هايي كه تو آن ها را توي دست هاي ات گرفته اي...مي لرزند و...تو احساس نمي كني.
نگاه ِ من، با كوچك ترين حركت پلك هاي تو...نگران مي شود و...هيچ كس نمي بيند.
لب هاي من...روي لب هاي تو...هزار بار بغض مي كنند و بغض مي كنند و بغض مي كنند و...تو شايد هيچ وقت نداني.
هيچ كس نمي بيند...هيچ كس نمي داند كه هر بار كه دهان باز مي كني...همه ي وجودم از ترس پر و خالي مي شود و شايد هيچ وقت هيچ كس نداند كه روزهاي ترديد و دو دلي ...روزهاي بودن و نبودن...روزهاي هم بودن و هم نبودن...چه قدر طولاني و كشدارند.
طو لا ني و كشد ا ر...
كه نفس آدم...

خواب پريده...مثل ِ رنگ

2005-12-05T08:17:00.000-08:00

مي دوني كه...معتاد به خود زني ام!
هميشه!
__________________________________________________
دارم /خرد/ مي شم.
نمي فهمم
احساسمو /نمي فهمم
بايد /آروم/ بگيرم.
بايد /آروم /باشمممم
تموم/ مي شه
همه /چي /مي گذره.
همه /چي/ درست /مي شه.
تو /با/ زنده گيت...
بهم /مي گيد/ كه/ خوبيد؟؟
مگه/ نه؟؟
قول بده /كه/ بگي..
قول بده /كه/ تنها/ نموني.
قول بده/ كه /تنها/ نباشي
قول بده/ كه .../.هميشه باشي
قول بده/ كه/ هيچ/ وقت/ نري..
قول /بده/...بغضامو/ هميشه /گوش/ بدي

چه م /شده؟؟؟؟

داغونم
و
داغ...
اشك/ دارم...
و
شك

چته/ دختر؟؟؟؟

هييييييييييييييييييييسسسسسسسسس../.مي شنوه!
ششششششششششششششش...قرارمون اين نبود ها...
باران...
تو رو خدا...
خدا...
خدا...چرا با من اين كارو مي كني؟
چرا/ قيمت /ِ چيزايي /كه /مي خواي /بهم ياد/ بدي...اين قدر سنگينه؟
من/ مي تونم /اما/ جاي/ زخماش /رو/ شونه م /مي مونه
زخم/ تا/ آخر/ عمر
خدا تو رو/ به/ خداي/ خودت/ قسم...
تموم اش/ كن.
من /مي تونم...
اما/ جاي/ زخماش...

Siempre recuerda que te amo

2005-11-26T07:08:00.000-08:00

دوباره زل زدن ِ تو ...و
.به تو زل زدن

.دوباره دست هاي ِ تو ...و
.دست هاي ات را گرفتن.

حرف هاي تو...و
.با تو حرف زدن

.تنها يي ات را ديدن...و
آن را با نوك انگشت زدودن

و دلتنگي هاي گاه و بي گاه
كه بيشتر هم بي گاه هستند

حلقه شدن ِ دست هاي من دور گردن ِ تو...
بلند شدن ِ پاهايم از روي زمين و...
چرخ...چرخ...چرخ...
نگاه ...نگاه ...نگاه...

روزهاي عجيبي ست باز

كاش بماند
كاش بماني
كاش بمانم!

_________________________________________________

پ.ن.1. توي هواي سرد...بدون ِ كلاه و شال گردن داره تاب مي خوره...تاب مي خوره...تااااااب مي خوره...
پ.ن.2.هيچ فك كردي؟.. چه خوب مي شه اگه دوباره برگردي؟

sounds like a Joke!..I know

2005-11-16T18:38:00.000-08:00

امروز قراره ي من و غرورم دست همديگرو بگيريم و بريم خواستگاري
براي من!
از غرورم قول گرفتم كه حتي اگه شرايط خيلي بد و تاريك شد هم دستمو امروز ول نكنه

آقاهه رو دعوت كرديم كه باهاش ناهار بخوريم
و"اون" خبر نداره...
....
...

He will do it

she will do it

He will not do it

she will not do it

I will do it

I will not do it...

به اينا مي گن آينده ي ساده.آينده ي ساده...ساده ي ساده.

دخترانه

2005-11-10T06:28:00.000-08:00

وقتی پشت تلفن می گم "حوصله ندارم" و نیم ساعت بعدش زنگ می زنی و می گی" از بالکن پایینو نیگا کن!" و دو لا می شم و بوق می زنی و اشاره می کنی که بیا پایین...
وقتی وسط اتاقم دراز می کشی و پاهاتو می زنی به دیوار و...همون جوری که کتابتو روی هوا گرفتی کلمه های ریدینگ رو از من می پرسی...
وقتی موقع هر هر کر کر...از پشت می زنی به شیر آتش نشانی و سپر ماشین ولو می شه وسط خیابون و ما هنوز داریم می خندیم...
وقتی زیر برف مجبور می شیم قدم به قدم پیاده شیم و سپر رو جا بزنیم...
وقتی دو تایی روی تخت دراز می کشیم...من روی ناخنات نقاشی می کنم و تو از آرزوهای دوتایی مون می گی...
وقتی توی سونا یواشکی پاستیل می خوریم و بعد آشغالشو می ندازیم توی شومینه و...همه از بوی گندش فرار می کنن...
وقتی کلاس نمی ریم ...
وقتی می ریم لب رودخونه ...
وقتی تصمیم می گیریم کارای بد بکنیم اما عرضه شو نداریم...
وقتی با امید میاین د نبالم که بریم فشم...
وقتی تا صبح بیدار می مونیم و فرانسه می خونیم و تانگو در پاریس می بینیم ...
وقتی اخلاقای گندمو تحمل می کنی و حتی یه کلمه هم حرف نمی زنی...

...

دوست دارم باور کنم که وقتی هستی...هیچ غم و غصه ی گند و گنده ای توی دنیا نیست .
دوست دارم یادم بره...
همه چی رو.
دوست دارم به هیچ کدوم ِ مزخرفات ِ این طرف فکر نکنم...
دوست دارم همه ی تو رو مثه یه خواهر باور کنم...
دوست دارم بدونی که بودن ات توی این دنیای سرگردونیام...بعضی وقتا عجیب بوی معجزه می ده. به قول امروز..."بد رقم!".

به جان ِ باران.

2005-11-06T18:43:00.000-08:00

Do you need a MIRACLE?

No.thanks.

2005-11-05T06:34:00.000-08:00

چشمانم را باز می کنم.سردم است.دست ام را همان طور که توی تخت خوابیده ام دراز می کنم و پرده را کنار می زنم...گیج ام و سر در گم.پتو را روی سرم می کشم تا دوباره بخوابم...بی فایده ست.بلند می شوم.جلوی آیینه موهایم را جمع می کنم.پشت پنجره می روم...بر می گردم و لبه ی تخت می نشینم...دوباره بلند می شوم...راه می روم...می نشینم...به ترجمه های روی میز نگاهی می اندازم...می روم به طرفشان...بر می گردم...راه می روم..." بریم ریمیا!"...و می رویم.
آرام و قرار ندارم.آشفته گی ام می کشاندم تا...

نیاوران...موزه ی حیات وحش...کوچه پس کوچه های دار آباد...هوای پر بغض...چشم های تو که خالی ِ خالی اند و هیچ دوست ندارم به شان خیره شوم...صدای رودخانه...کلاغی که شنا می کند...سکوت است و سکوت...نشستن کنار رودخانه...دست هایی که دوست شان ندارم...انگشتانی که از تماس نوک آن ها با پوستم منزجر می شوم...مقاومت نمی کنم!...باران می گیرد... صخره ای تنها...خرگوشی می دود...بوی گند شیر کاکائو...صدای جهنمی ِ خرچ خرچ ِ چیپس...فرار می کنم...هنوز آشفته ام...وقت برگشتن نیست...
آشفته گی ام می کشاندم تا...رودهن...حیاط شلوغ است...چرخی می زنم...اما ...آن جا هم آرام نمی گیرم...
می کشاندم تا...نوبنیاد...خسته شده ام...هنوز سر در گم ام...انگار هر جا که می روم خاک اش ، جنازه ی دلتنگی هایم را پس می دهد...مستاصل ، وسط ِ میدان می ایستم...جایی هست ؟که نیست.کسی هست ؟که نیست...بارانی هست؟... که نیست.حالت تهوع دارم...
دوباره می کشاندم تا...تجریش...امامزاده ی بالای کوه...حتی اسم اش را هم نمی دانم...اما می دانم که بالاست...بالای بالا...پایم را که توی حیاط می گذارم...می شکنم...زانو می زنم و...بلند بلند.بلند بلند...انگار که هیچ کس نیست.انگار که هیچ کس نمی شنود...دست خودم نیست...قرآن اش را می گذارد کنار و به طرفم می آید...زیر بغل ام را می گیرد و بلندم می کند...مقاومت نمی کنم.می نشاندم کنار حوض...دست اش را توی آب می زند صورتم را خیس می کند...نگاه اش نمی کنم...صدای هق هق ام را انگار که اولین بار است که می شنوم گوش می کنم...از توی کیف اش چادر نمازش را در می آورد و می پیچد دورم.تکیه می دهم به درخت.بدون این که حرفی بزند دوباره قرآن اش را بر می دارد و شروع می کند.بلند ...بلند...هنوز آرام نگرفته ام...اما گرم شده ام.دست ام را می گذارم روی دست ِ گوشتالو و سفیدش.هیچ نمی گویم...سرش را از روی قرآن بلند می کند و لبخند می زند...نمی دانم چند ساعت شده ...اما بلند می شوم.می خواهم چادرش را تا کنم...نمی گذارد.دوباره دست ام را روی دست اش می گذارم و...می آیم...
به خودم که می آیم...روبروی خانه ایستاده ام...
قهوه ی تلخ...تراس...خیسی ِ قطره ها روی صورتم...
لیوان داغ را نزدیک لب هایم می کنم و بخارش را می بلعم...
سرد است...انگار هیچ گاه...

2005-11-03T03:06:00.000-08:00

امروز اولین روزیه که بی کار شدم!دیشب تا اون جایی که پاهام می تونستن راه رفتم. فکر کنم قیافه م خیلی مسخره و موش منش شده بودوقتی که با بغض تند تند راه می رفتم و به زمین و زمان و فرهنگ و مذهب و هر کوفت ِ دیگه ای که باعث شد کارمو از دست بدم بد و بیراه می گفتم!
.اما امروز...دیگه اون قدرا هم برام مهم نیست!
.شایدم دارم خودمو گول می زنم و هیچی تا حالا نتونسته بود این قدر داغونم کنه.
می دونی ریمیا؟ خیلی چیزا اون قدر سفت و سخت به زنده گیت چسبیدن که محاله بتونی بکنیشون.درست مثل دو تا برگه ی کاغذ که با چسب رازی به هم چسبیدن و اگه بخوای جداشون کنی...از هیچ کدوم هیچی جز تیکه های کاغذ پاره چیزی نمی مونه.حالا که کاری ندارم...انگار هیچی ندارم.دوباره ضعیف شدم...می بینی؟.پر از نفس تنگی ام...
می فهمی؟
احساس می کنم دارم مثل این آب نباتای سفید و قهوه ای ِ پیچ پیچی بد مزه...هی دور خودم می چرخم و می چرخم و می چرخم ...همونایی که یه کم هم مزه شون به تندی می زنه...
می دونی؟
امروز رو هیچ وقت یادت نره ریمیا!

2005-10-29T22:27:00.000-07:00

صدای ات می کنم تا بشنوی
نمی شنوی
...
فر یا د می کشم

دوباره فر یا د می کشم

حتی سه باره

...
لبانم سرد می شوند...

ریه هایم پر از خون شده...
باز هم
فریاد...

دور تر از این حرف هاییم!

Popsicle...Icicle!

2005-10-25T06:00:00.000-07:00

هوا دوباره دارد سرد می شود.آخرش من نفهمیدم چرا هر چیزی حتی اگر برای هزارمین بار هم تکرار شود, باز می گویند"دوباره".چرا نه "سه باره" ؟....مممممم.باید از آن اعداد ِ اسرار آمیز باشد به گمانم.نمی دانم.آخرش هم نفهمیدم... و اصلا حالا مگر همه چیز را فهمیده ام؟
می گوید:" باز نزدیک ِ زمستون شد و سگ شدن ِ تو هم شروع شد؟...با همه آره...با منم آره؟نمی گی نگران می شم؟ نمی گی این دختره آدمه...دل اش تنگ می شه؟...باز هوس ِ یخی شدن کردی؟..."...
هوس ِ بستنی یخی می کنم.پرتقالی, شاتوتی...بهار ساکت می شود.دوست دارم همان طور حرف بزند تا من به بستنی یخی فکر کنم.بر می گردم نگاه اش می کنم. لب های اش هنوز تکان می خورد اما صدایی نمی شنوم... یعنی چه؟...هنوز با همان حرارت حرف می زند و دست های اش را هم مثل همیشه این طرف و آن طرف می برد.خنده دار است...مثل بازیگر ِ فیلمی که انگار یک دفعه صدای اش قطع شده باشد!...چند قدم به طرف اش می روم.یعنی خودش نمی داند که صدایش قطع شده؟
"شاید داره ادا در میاره...اما نه...صدا ها؟...صداها چی شدن؟..."
بر می گردم که پشت سرم را نگاه کنم...باور نمی کنم...
"بهار...بهار...این جا رو...قندیل...اون جا هم هست...وای چه قدر قندیل....تکون می خورن...بهار قندیلا راه می رن...نگا کن...چه قندیلای غول پیکری!...می بینی؟...اندازه ی آدم ان...اونو ببین...کرابات زده...اون یکی شال سرش کرده...بهار...ببین...نیگا کن..."
بر می گردم تا ببینم او هم همان چیزی را می بیند که من می بینم ...اما...خدایا...نه!...دوباره باور نمی کنم .(این "دوباره" باز هم از همان" دو" ها دارد.آخرش هم نفهمیدم!.)بهار هم قندیل شده!..ترس دارد به زور من را ور می دارد!... یک حفره روی قسمت بالای قندیل هنوز باز و بسته می شود که حدس می زنم دهان ا ش باشد.یعنی هنوز متوجه نشده که صدا ندارد و قندیلی شده؟؟...مات شده ام.به طرفم می آید...می ترسم...دوباره آدم هایی که رد می شوند را نگاه می کنم...حفره های صورتشان باز و بسته می شود...کابوس نیست.من که خواب نیستم.بیدارم...ناخن ام را روی گردن ام فشار می دهم ...دردم می آید...اما هنوز قندیل ها این طرف و آن طرف می روند...مثل آدم ها لباس پوشیده اند...!...سردم می شود.شاید هم از ترس باشد...می خواهم دست هایم را بکنم توی جیب ام...اما نمی توانم!...سرم را دولا می کنم که ببینم نکند دست هایم افتاده باشند...اما دستی نیست...احساس می کنم هر لحظه ممکن است سقوط کنم.داغ می کنم!...بهار داد می زند..."باران چرا این جوری شدی؟."مردم جمع می شوند...همهمه می شود که..." وااااای چه قندیل ِ غول پیکری!"

2005-09-29T09:29:00.000-07:00

احساس غریبی دارم این جا. چیزی مثل کنده شدن...مثل رها شدن...مثل خالی بودن از همه ی دغدغه های دنیا...مثل ِ نبودن و لذت بردن...مثل ِ پرواز...

روز ِ تولدمه!
همیشه آرزویم بود توی همچین روزی...جایی باشم که از همه ی عالم دور باشم.فقط خودم باشم.خود ِ خودم.نه آن خودی که با بهار می گوید و می خندد...نه آن خودی که خانم معلم است...نه آن خودی که اصلا نمی شود اسمش را "خود" گذاشت...
حالا هستم ریمیا...خودم هستم و خودم.باران ِ باران. آدم ها گاهی چه زود به آرزوهایشان می رسند.نه؟...عجیب نیست؟
بیست و دو سال.فکرش را بکن...یک , دو , سه , چهار, پنج , شش , هفت , هشت , نه , ده , یازده , دوازده , سیزده ,چهارده , پانزده , شانزده , هفده , هجده ,نوزده!...نوزده...نوزده...,...بیست ,بیست , بیست و یک ,بیست و یک...حالا هم بیست و دو!می بینی ؟...حتی گفتن اش هم انگار خیلی طول می کشه.بیست و دوسال , شب و روز زنده گی کردن.خاطره ساختن...بزرگ شدن...
این کوه ها حتما بیست و دو ساله های زیادی را دیده اند...کاش می توانستند حرف بزنند ...سکوت ِ این جا کمی زیاد سنگین است...
می دانی چیست ریمیا؟ شاید مسخره ا م کنی.می دانم که همین چند ثانیه ی پیش بود که گفتم دوست دارم تنها باشم...اما خب...خب راستش الان که دارم حرف می زنم دوست داشتم یکی کنارم بود!...دوست داشتم یکی این جا برایم شعر می خواند...فروغ می خواند...می خواندی...
از صبح که ازین جا سر در آوردم یک بغض ِ داغ توی گلویم جا خشک کرده.از کجا می دانم داغ؟...حب این را از حرارت ِ اشک هایی که توی چشم هایم بی خبر می آیند می فهمم.گرم می شوم یک دفعه انگار...آدم موجود عجیبی ست. نه؟
کاش می توانستم همین الان بلند شم و بروم کنار دریا...همین الان..
_"دریا؟ چرا ؟"
_"صداشو واسه گوشام می خوام...موجاشو واسه چشمام...موج هایی که میان اما نمی رن...ماسه هاشو واسه پاهام...نبضم سرد می زنه..."
_" اما تو که الان کنار دریایی!"
دور و برم را نگاه می کنم.راست می گفت...چه طور نفهمیدم...از روی سنگ ها بلند می شوم.باد روسری ام را از سرم می اندازد...از هر چه که تن ام را زندانی کرده متنفر می شوم...لباس , کفش , شلوار ِ سفت و سخت ِ جین..
روبروی دریا می ایستم...بیا...بیا...بیااااا...
موج , مچ ِ پاهایم را مدام می گیرد و رها می کند...می گیرد...رها می کند...می گیرد...رها می کند.خودش را با سر و صدا می رساند به پاهایم ...آن ها را نوازش می کند...ماسه هایی که با خودش می آورد...مثل بوسه های کوچک...قلقلک ام می دهند...و...دوباره رها می کند...و دور می شود...
دوباره دلم کسی را نمی خواهد...و دوباره می خواهد...تشنه ی حرف زدنم انگار.تشنه ی خواندن.تشنه ی فریاد...تشنه ی دیدن...
_ " آب خیلی سرده.داره سردم می شه..."
_"آب؟...مگه اون جا آب هست؟"
سرم را بر می گردانم و نگاه اش می کنم..یک پلک زدن است و...دوباره تا چشم کار می کند کوه است و کوه .سنگ است و سنگ...
یک پلک زدن است و...دوباره نیست!

2005-09-26T09:20:00.000-07:00

خسته و تنهام

....

خیلی خسته...

خیلی تنها

2005-09-22T06:04:00.000-07:00

دلم يه فرياااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااد مي خواد...

كه بگم...

...

خدااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

خوشحالم كه نمردم!

خوشحالم كه نمردم!

خوشششششششحالم

خوشحالم كه هنوز نفس مي كشم

خوشحالم كه زنده م

مي فهمي؟ زنده!..نفسسسس...هوااااااااااا...

....مممممم

____________________________

پ.ن.1.عمرا بفهمي چي اصن مي گم.حاليته؟؟؟؟.

براي باران

2005-09-21T11:21:00.000-07:00

سلام باران
كلي با خودم كلنجار رفتم تا راضي شدم اين نامه رو برات بنويسم. نمي دونم شايد چون هنوزم بهت ايمان دارم. شايد چون هنوزم مطمئن ام مي توني مثل بقيه نباشي... شايدم چون هنوز دوسِت...
امروز از چراغ قرمز جهان كودك كه رد شدي و ديدم ات دنبال ات بودم. واسه ي خودت خانمي شدي دختر! باور نمي كردم يه روزي بزرگ بشي. يادته هر بار دعوا ميكرديم مي گفتم" آرزومه كه زنده باشم و ببينم كه تو بزرگ شدي و ديگه ازين رفتاراي بچه گانه نمي كني"!
توي گل فروشي كنارت ايستاده بودم نفهميدي؟ حواس ات حسابي پرت گل ها شده بود اون موقع كه داشتي چشمات رو روي گل ها مي چرخوندي از پشت عينك دودي زل زده بودم به ات. چه قدر دوست داشتم عينكم رو بردارم و دوباره مثل اون وقتا كه توي آيينه خيره به ات نگاه مي كردم بدون تيره گي ِ عينك دودي ، روشني ِ پوست تو دوباره ببينم. رنگ موهات ...چشمات...
اما... اما راستش با همه ي اين ها باور كن كه با همون نگاه اول فهميدم كه اين باران اون باران نيست. خيلي چيزا رو فراموش كرده، خيلي حرفارو گذاشته كنار. از اون شنيدم كه چه بلايي به سر خودت داري مياري. شنيدم قلب ات رو گرفتي توي دستات و هر كس به اش نگاهي مي ندازه... يه تيكه شو مي دي به اش! همون قلبي كه هر بار كه مي زد يه مشت خون پخش مي كرد روي گونه هات ...همون قلبي كه هر بار كه غم بودي و اتاق ساكت بود صداشو مي شنيدم. حالا گذاشتيش پشت ويترين؟... به دردت نمي خوره؟
سرگرمياي جديد... تفريح هاي رنگارنگ ...مهمونياي عجيب... بروبياهاي جديد ....دوستاي غريب...
نمي دونم چي بايد بگم. اصلا شايد به من ربطي نداشته باشه. اما... اما دوست دارم بدوني كه همه ي اين چيزايي كه دور و بر خودت جمع كردي و سر خودتو گرم كردي فقط تا وقتي كه قدم توشون نذاشتي جذاب و هوس انگيزن.
يادت باشه رفتن و دور شدن ِ همه ي اين آدمايي كه الان دور و برتو پر كردن درست مثل اومدنشونه. بي حساب و كتاب!
فقط خدا مي دونه اين دوستايي كه همه شون از دور به ات مي خندن چه دنيايي رو پشت سرشون پنهان كردن و به تو مي خندن!
ديگه هر كي ندونه من كه مي دونم .كم نديدي. زن... بچه... كوفت... زهر مار. اين آدما از همونايي هستند كه تا وقتي كه به صلاحشون نباشه دنياشونو يه گوشه زنداني مي كنن و صدا از ديوار در بياد از اونا در نمياد نمي خواي كه اسم ببرم؟... تا وقتي كه بخوان مي تونن تو رو داشته باشن و اگه دري به تخته اي بخوره و اتفاقي بيفته اون قدر هنرمندانه آسمون و زمين رو ريسمون مي كنن و به هم مي بافن كه بيا و ببين.
مي دونم آدمي نيستي كه كسي بتونه به اين راحتيا باهات بازي كنه. ترس ام از آدما نيست. از دوستات نيست... همه ي ترسم از خودت !ِ مي دونم كه خودت بد تر از همه با خودت تا مي كني. با دنيات ...با زنده گيت... با قلب ات... با روزات...حتي با خاطره هات! مي دونم اگه كسي بخواد نرم ات كنه شايد هزار سال نوري طول بكشه، اما... امان از وقتي كه خودت رو بزني به اون راه و كمتر از يه ثانيه...
باران باور كن دنيايي كه توي خودت داري بزرگ تر ازين حرفاست كه بخواي اونو اندازه ي آدماي ِ كوچيك دورو برت كني.
گيريم كه دوستاي تو آدماي زرنگي هستن كه خوب حرف مي زنن و چيزاي زيادي مي دونن... اما آخه... اما آخه من به ات ياد داده بودم كه جواب هر لبخندي رو نبايد با قهقهه داد... هر دستي كه طرف آدم دراز مي شه رو نبايد فشار داد... تو بلد بودي باران همه ي اينارو از بر بودي. مي دونستي كه هر نگاهي ارزش غرق شدن نداره... هر جسمي ارزش گرم كردن نداره...
بد بين باش باران ام... بد بين باش... بد بين باش ...بد بين باش. به همه... به زمين و زمان بد بين باش. به عالم و آدم بد بين باش. اون قدر كه وقتي اعتماد رو تجربه كردي با همه ي وجودت شيريني اون رو بچشي. با همه ي سلول هات...

خيلي نصيحت كردم ببخش نمي دونم چرا... شايد... شايد ...چون هنوزم فكر مي كنم اوضاع نبايد اين طوري باشه كه هست.
خودت باش باران فقط ِ فقط خودت باش .باور كن خودت از همه بهتري... از همه بهتر
.بگذر. از وسوسه هاشون بگذر. از وعده هاشون
تو كه نه گفتن رو خوب بلد بودي نبودي؟
خودت باش خوده خودت

مواظب خودت
...

آهاي... خبر نداري

2005-09-18T19:32:00.000-07:00

_"تابستون هم تموم شد"

اگر بودي ، حتما مي پرسيدي " چرا نمي گي پاييز شروع شد؟"...آره...اگر بودي.و لي خب حالا كه نيستي ديگر چه فرقي مي كند كه بگويم چي تمام شد و چي شروع شد.به ات نگفته بودم اگر نباشي دنياي باران خالي ِ خالي ست؟.گفتي نبايد اين طور باشد اما با گفتن ِ تو هيچ چيز عوض نشد.مثل وقت هايي كه با صبر و حوصله روبرويم مي نشستي و با من حرف مي زدي.گوش مي دادم اما نه حرف زدن ِ تو دردي از من دوا مي كرد و نه گوش دادن ِ من.چيزي تغيير نمي كرد...زنگ زدن به تو...حرف هاي تو...اشك هاي من...و...دوباره خالي شدن ِ همه ي دنيا.دنيايي كه هر لحظه و هر ثانيه داشت بدون اين كه بدانم چرا، روي سرم خراب مي شد!...و آن قدر سماجت كرد تا...تو را گرفت و بعد روبروي من ايستاد و با تمسخر پوز خند زد كه "آخر الاكلنگ بازي كه به تنهايي نمي شود!."
نه .نه...قصه ي سوزناك نمي خواهم بگويم.احتياج به گريه كن و دلسوز و ناصح هم ندارم.ديگر حالم ازين نصيحت هاي از راه دور به هم مي خورد.هميشه از نبودن ات مي ترسيدم. حالا نيستي و اين ترس تا ته ِ وجودم رفته...گاهي احساس مي كنم كه اين ترس يك دفعه تبديل به آن چنان قدرتي مي شود كه مي توانم تا آخر راه را خودم بروم.تنها.گاهي احساس مي كنم مثل يك پرنده مي توانم بپرم و بدون اين كه پشت سرم را نگاه كنم هر جا كه مي خواهم بروم.نمي دانم اين "قدرت " عجيب از كجا مي آيد...شايد از تنهايي.شايد از ترس.نمي دانم...
اصلا داشتم چه مي گفتم؟...آهان...
_"پاييز شروع شد!"

grams 21

2005-09-11T01:37:00.000-07:00

HOW MUCH DOES LIFE WEIGHT?

They say we all lose 21 grams at the exact moment of our death…
Everyone.
.the weight of a stack of nickels,
The weight of a chocolate bar.
The weight of a hummingbird,
- and…perhaps …
also of a human soul!

__________________________________
پ.ن.1.جدي اين زنده گي چه قد مي ارزه؟
پ.ن.2.نفس ِ منو مي گيره اين فيلمه

دلتنگي

2005-08-31T03:39:00.000-07:00

دلتنگي هاي آدمي را پاياني نيست. دلتنگي از نبودن. از نديدن. و از بي باران بودن در اوج حضور باران. دلتنگي ها را پاياني بايد تا التهاب جان خسته ات را آبي به لب آري، يا شرابي تا آتش بر آن نهي. دلتنگي هاي آدمي را پاياني نيست جز آنکه آدميت را به فراموشي بسپاري. که خاصيت دل، تنگ شدن است و خاصيت آدمي دلي در سينه داشتن. دل تنگي هاي آدمي را پاياني نيست تا آنگاه که از شدت انتظار به جستجو برخيزي و ....و
و رد پاي او را که مي جستي در ويرانه اي بيابي بدنام

دلتنگي هاي آدمي را پاياني نيست

آدم برفي بزرگه

2005-08-28T01:34:00.000-07:00

_" تا همين هفته ي پيش سر ِ مهريه دعوا داشتن.پسره راضي بوده اما مادرش زير بار نمي رفته ...مي گفته دختر كه قحط نيست...تازه دختره پول عمل ِ دماغشو هم از پسره گرفته.گفته تا دماغمو عمل نكنم...عروسي نمي كنم...پسره خيلي پسر ِ خوبيه آخه مي گن فقط يه مزدا كادوي عروسي داده به دختره...البته خونه شون زياد بزرگ نيست .نمي دونم اينا چرا اين همه پول دارن رفتن اون جا خونه گرفتن.مامان دختره گفته دختر من توي جاي كمتر از دويست متر نمي تونه زنده گي كنه.آخه افسرده مي شه.برده كه نيست .نا سلامتي آدمه!...خيلي هم همديگرو دوست دارن.مي گن عاشق هم ان!..اما طفلكيا اين دو هفته آخر خيلي اذيت شدن.آخه دختره مي گه ماه عسل برن تايلند اما پسره مي گه برن كيش...دختره هم خب آرزو داره ديگه!...اينه كه يه كم...اين دو هفته جر و بحث داشتن.اما واسه هم مي ميرن...اين نگيناي روي صورتشو مي بيني ؟..اونا دونه اي ده هزار تومن درومده.خونواده شون هم خيلي با كلاس ان.پسر دختراشونو مي بيني ....باران كجا مي ري؟...بستني نمي خوري؟..."
از حرفاش حالت تهوع گرفته بودم.اين جور وقتا اگه شانس
بياري و مراسم عروسي توي يه جايي باشه كه يه حياط گنده و خلوت داشته باشه ، مي توني بزني بيرون و خودتو گم و گور كني تا مراسم تموم شه... و بذاري تا اون جايي كه دلشون مي خواد در باره ي تو حرف بزنن و وقتي هم خسته شدن ...دوباره بحث ِ شيرين ِ عروس و داماد رو ادامه بدن!.كه كي از كي سر تره...و دختره وضع اش چه طوره و پسره چند تا ماشين داره و جهيزيه ش چيا داشته و چيا نداشته و....حرفاي آدم بزرگا!ِ ...حرفاي آدمايي كه "سَر بودن" رو توي حساب بانكي و مدل ِ چشم و ابرو مي بينن !...
و...من خوشحال ام.خوشحال نه به خاطر اين كه دوست ام رفت خونه ي بخت و دامادش بيست ميليون به خاطر چهار ساعت خرج كرد .و نه به خاطر اين كه همه مي گفتن "عجب پسر خوب و دست و دلبازي!"...و "احمقي"!.و نه به خاطر اين كه دختر و پسر همسايه مون ماه عسل مي رن جزاير قناري و نه به خاطر اين كه شام ِ عروسي شون خوب بود و اركسترشون محشر بود...من خوشحال ام چون هنوزم معمار هاي خوبي پيدا مي شن كه واسه خونه ها و تالار هاشون حياطاي پر درخت مي ذارن تا اگه يه نفر نخواست با پسراي خوش تيپ و مست برقصه ...بره و توي حياط راه بره و هوا بخوره!!...هواااااااااااااااااااااااااااااا

_____________________________________________________________________________
پ.ن.1.دارم به اين نتيجه مي رسم كه چيزي به نام "عشق" وجود خارجي نداره.تقريبا فكر مي كنم يه چيزيه مثل ِ يه "مارك"!.يه مارك ِ گرون و معروف كه اين جا ها پيدا نمي شه و هر كسي مي تونه روي يه تيكه كاغذ چاپ اش كنه و بچسبونه به كالاي خودش ، تا اونايي كه اين مارك رو مي شناسن وقتي اون جنس رو مي بينن بگنwow
.و در نتيجه اون جنس فروش بره.و خب اين جور وقتاممكنه اصل اون مارك هم پيدا شه ...اما اون قدر مشابه اش زياد شده كه ديگه تشخيص اصل و فرع اش زياد آسون نيست و تازه...شايد اون قدرا هم مهم نباشه.

still...I dont know where I belong!

2005-08-23T00:35:00.000-07:00

I leap on to my desk!!why do I stand here?to feel taller than you?no.I stand on my desk to remind myself that we must constantly force ourselves to look at things differently.the world looks different from up here.if you don’t believe it,…stand up here and try it.all of you.

(Dead Poet Society).

مرده ي اين فيلم ام.اين رابين ويليامز ژنتيك اش عجيب غريبه.خب اصن از قصد خدافظي نكردم.دل ام نخواست.اصلا چه فرقي داره؟.مگه مهمه؟.تو اون قد سرت شلوغه كه اگه صد سال هم بگذره و من نباشم يه بارم از خودت نمي پرسي كه اين كجاست!.نه كه تقصير تو باشه ها.نه.من آدم نيستم.اگه آدم بودم اين قد خودمو واسه پول از گرفتن بابا شكنجه نمي كردم.اين ترم هم اگه حقوقم ماليده شه ديگه بايد يه فكر اساسي كنم.همين مونده بود ديگه بابا ازم بپرسه "پول نمي خواي باران؟"...اين همه جنگيدم و دعوا كردم كه بذارن برم توي اين موسسه ي كوفتي...آخرشم برگردن با طعنه بگن پول نمي خواي...خيلي زور داره.آدم دوس داره همون جا بميره.هر جا بري همينه.ديگه البته فرقي هم نداره زياد.به هر حال بايد يه فكر اساسي كرد.بايد يه حركتي...يه اتفاقي رخ بدم.يادت به خير كه گفتي"من از جمود مي ترسم"..حالا كه ديگه تو هم نيستي تا به دغدغه هاي يه نيمه آدم ِ بيست و يه ساله گوش بدي.به قول نيكان كه مي گفت به هر حال بايد گفت.حتي اگه دغدغه هاي آدم اون قدر ابتدايي و مزخرف باشه كه نشه به اش گفت "دغدغه".ازون كلمه هاي زشته ها."غ" يه دونه ازون حرفاست كه اگه بغض داشته باشي نمي توني درست بگيش.خب نه كه آدم از حرف نزدن بميره ها نه.ديگه همه مي دونن كه اگه "منقاش" نداشته باشن ، حرفي از من نمي شنون.اما حالا اين جوري شده ديگه.داره ازين "زوربا" خوشم مياد.حيف كه چند وقته از بالاي تخت ام جم نخورده اما حواسم هست.مي دوني مرحله ي اول فراموش كردن ِ خيلي چيزا اينه كه سراغشون نري اما حواس ات بهشون باشه.اين قدم ِ اول براي فراموش كردن و بوسيدن و كنار گذاشتنه.چه قد احمق بودم كه به حرف خودم گوش دادم و باور كردم كه يه ترم آف بودن مي تونه خوب ام كنه.كاش يكي بود مي زد تو سرم و مي گفت كه اين يه ترم بيكاري فقط بد ترت مي كنه.اما هيشكي نبود.مثل هميشه هيشكي نبود.البته بهتر.شايد اگه يه همچين كسي بود من هميشه بايد تو سري مي خوردم.اون وقت ميومدم اين جا مي نوشتم كه كاش اين نبود كه اين قد بهم تو سري بزنه.همينه ديگه.اينو ياد بگيري خيليه ها.تا وقتي نداري...خودتو مي كشي كه كاش بود.وقتي مياد...همه ي عالم و كائنات رو از لطفشون پشيمون مي كني.بعد مي فهمي كه تو رو اصلا براي همون نداشتن ساختن."مجيدي" خودشو كشته اينو بگه.يه احساس خوبي به اين "پرستويي" دارم.آنتوني هاپكينز ِ تو.نيكلاس كيج ِ من.چه قد خسته بوديم وقتي اين فيلمه رو مي ديديم...حالا زيادم مهم نيست.گفتم كه بدوني يه بارم تنها مي رم مي بينم اش.نه اين كه چون بخوام به روزاي با تو بودن نقب بزنم ها...نه.يه بر تنها مي رم كه ...تنها باشم.چميدونم.شايد يه بار ديگه دلم يه جاي بزرگ و تاريك بخواد.تو زود رنج شدي.با هر حرف كوچيك ِ من از كوره در مي ري و داد و بي داد راه مي ندازي.غذا نمي خوري.وقتي مياي خونه مي گي حرف نزنم.روزا هم كه خودت حرف نمي زني.دلم برات خيلي تنگ شده اما حيف كه اين جمله برات خيلي مسخره ست.من مي گم:" دلم خيلي تنگ شده".تو مي گي.."خب..ديگه؟".آدم دوس داره همون موقع همه ي كره ي زمين ، بدون ِ اون بره بالا و بعد برگرده پايين و بخوره تو سرش كه وقتي مي گه دلم تنگ شده يكي به اش نگه خب ديگه؟.منم عادت كردم البته ها.اما خب...عادت ها از زنده گي كردن هم سخت ترند.چرت مي گن كه هر چي عادت شه آسون مي شه...
دقت كردي چه قد گفتم" تو"؟.عين اين پيرزناي غرغرو..كه همه چي رو مي ندازن تقصير ِ اين "تو" و...اون "تو".راستي من بايد چي كار كنم كه اين قد نگم" تو" اين جوري...اين "تو " اين جوري...اون "تو " اين جوري..ااه .تلفن بود.كي حال داره ناهار بره اون جا؟.حالا بشينيم بگرديم دنبال بهونه.ببينم كدوم اين كارتاي بهونه اعتبار داره!...حالا بي خيال.بعدا بگرد ريميا.اصن دقت كردي چه قده بهم كيف مي ده اين وبلاگه رو كسي نداره.چه قد؟.خيلي.اندازه ي ...اندازه ي...!!هميشه اين جا كه مي رسم مي مونم.تا ميام بگم اندازه ي چي، مي مونم كه واقعا اندازه ي چي بگم؟.چي اون قد بزرگ و قشنگه كه بگم؟يا چي اون قد بده كه بگم.مي مونم.ممممممممم...آهنگه خوبه نه ريميا؟.مخصوصا اون جا كه مي گه "دن نو ور آي بي لانگ"...چه جوري مي شه يكي اون ور دنيا قصه ي تو رو يه جوري بخونه كه توي عوضي وقتي اين ور دنيا مي شنويش نتوني جلوي اشكاتو بگيري؟.چيز پيچيده اي نيست البته.اگه باور كنيم كه صدا ها و قصه ها بعد از به دنيا اومدن توي فضا معلق مي شن ، اون وقت بايد انتظار اينو داشته باشي كه بعد ازين همه سال كه از عمر زمين و فضا مي گذره اين قصه ها و صدا ها به خاطر كم بودن ِ فضا ، هي بخورن به همديگه.يا هي بخورن به آدما...يا هي بخورن به ديوار....

I don`t know where I belong

2005-08-20T10:48:00.000-07:00

Just one last dance....oh baby...just one last dance

We meet in the night in the Spanish caffe
I look in your eyes just don't know what to say
It feels like I'm drowning in salty water
A few hours left 'til the sun's gonna rise
tomorrow will come an it's time to realize
our love has finished forever

how I wish to come with you
how I wish we make it through

Just one last dance
before we say goodbye
when we sway and turn round and round and round
it's like the first time
Just one more chance
hold me tight and keep me warm
cause the night is getting cold
and I don't know where I belong
Just one last dance

The wine and the lights and the Spanish guitar
I'll never forget how romantic they are
but I know, tomorrow I'll lose the one I love

There's no way to come with you
it's the only thing to do

Just one last dance, just one more chance, just one last dance
...

yes,,,I was whispering in your mouth

2005-08-16T09:25:00.000-07:00

برايم نوشتي:

"گوش كه بسپاري به آواي گيتي
تَر مي شوي
خيس ِ خيس،
اگر دل بدهي به هر آن چه هست
_هر آن چه نيست_
مي برمت با صداي خود به دور ها
آن جا كه
صدايي نيست
حريم سكوت است
سكوت.
قلم اگر شكسته نبود
و پر ها بسته ، تا خود ِ دور ها
تمام صفحه ها
را جوهري ي ِ خواستن ِ تو مي كردم
تا بداني..."

و رفتي...